deep sound

geceye not

2012-01-28T01:10:00.000+02:00

what kind of heart

(tık&tık)

özenle saklıyorum yüregimde

sana duydugum aşkı,

dört yanım kar içinde.

m.a

geceye not

2012-01-26T01:35:00.000+02:00

...

(tık&tık)

ama bir gün herkes anlayacak.

bunun ince giyinmeyle, saçları kurutmamayla, cereyanda uyumayla, havanın derecesiyle, mevsimin farklılığıyla alakası yok!

sen yoksan ben üşütürüm.

o kadar.

geceye not

2012-01-20T23:20:00.000+02:00

cry wolf

(tık&tık)

ipince ipekten gece

hışırdasa yırtılır gibi

çalıyor sessizliğin kampanası

dışarda, afiş asıyor çocuklar

uzaktan silah sesleri geliyor

kal diyor, bir kadın sesi -

gitme kal,

ve patlamaya hazırlanıyor

leylaklar…

kalbim de.

b.a

to fall is the cure for vertigo

2012-01-19T09:24:00.000+02:00

...

(tık&)

he walks in the room

air reaches me

skin becomes sheets covering me

fog carves a crack

cuts open wounds

veins made of steel feed all this cold

nabzım karşı atışa cesaret ettiğinde*

2012-01-19T00:50:00.000+02:00

...

(tık&tık)

savaş arabalarını çeken atlar

gibi hızlı gittim,

ve evet, işte orda beni bekliyordu.

l.m

*paul celan

.

2012-01-18T09:18:00.000+02:00

ağzın ömrüm.

ağzın öptükçe derin

konuşuyorsun, kanatlı bir karanfil dudakların.

gözlerin iki dağ suyu güldükçe köpüklenen

indiriyorsun kirpiğini upuzun bir güz.

bir kapı önündeyim, girsem suç gitsem ayaz

ş.e

nous avons fait la nuit

2012-01-18T01:40:00.001+02:00

siboney

(tık&tık)

kitaplığın önünde durup üst raflardan birine uzandım.buradaki her kitabın yerini biliyordum, kendimi kandıramazdım ama belki seçilen, seçilebilecek sayfayı bilmemeyi başarabilirdim. gözkapaklarımı usulca kapattım ve sayfaları tekrar düşmeye başlayan kar tanelerini düşünerek çevirdim.

" o susarken, sigara içerken, bakarken, uyurken, severken, solurken. sanki bunalımı bile rahatlatıcı. o varken ya da yokken. teninin bu denli güzelliği sonsuz durgunluktan kaynaklanıyor ve bana bu sonsuz yeryüzünden, yaşamdan ve ölümden daha da sonsuz geliyor.işte bu duygu nedeniyle onunla olmalıyım, onsuz bile olsam.diğer ilişkileri nasılsa ben sahneliyorum..." diyordu.

bu kitabın yarattığı boşluğun hemen yanında duran kitabı da parmaklarımın ucunda yükselerek aldım... gözlerimi ikinci kez kapattığımda kıvrılarak uzayan dağ yollarını, açık mavi gözyüzünde salınan bayaz bulutları, akşam vakti gidilen tren yolculuklarında şimdilerde artık olmayan o gri dumanı düşledim. gözlerimi açtığımda, buklelerim sayfayı görünmeyecak biçimde kaplamıştı, başımı kaldırdığımda bir sisin ardından beliren bir ada gibiydi cümleler, yada ben öyle düşündüm.

''ben senin hakkında hiç birşey bilmek istemiyorum, seni geçmişlerinden koparmak istiyorum.yürüdüğün, hareket etiğin, baktığın,beni izlediğin, boyun eğdiğin ve artık söyleyecek birşey bulamadığın zaman, kimliğini hiçbir belgeyle yapamayacağın açıklıkla kanıtlamış oluyorsun.kim olabileceğini düşünüp ürperiyorum.''

bugün bindiğim trende annesinin elini tutan çocuğu düşündüm, meraklı gözleriyle etrafta olan herşeyi yakalamaya çalışıyor ama bir türlü kopamıyordu annesinden. gözlerinin sınırı annesinin kolunun uzunluğuyla çizilmiş, düşleri sınırsız. ben elimdeki kitabı okumayı bırakmış, camlara çarpan ağaç dallarının çıkardığı hışırtıya, geceye, rayların üstünde ışıyarak koşan, görünüşü bahar olan güneşe ve sana takıyordum aklımı...

geceye not

2012-01-18T00:54:00.000+02:00

polonaise

(tık&tık)

...yavaşça ayarlıyorum alnımı seninkine, geceyle bir

yapıyorum, hisset şimdi

ardındaki mucizeyi: tanımadığım

bir yabancı oluyorsun, kendine benziyorsun,

sevilen her şeye, farklısın her seferinde...

p.e

kara,kapkara günler düşünmektir bazen bizim işimiz,ya da ne bazeni her zaman, her an

2012-01-14T00:22:00.002+02:00

gittikçe bize benzeyen müzik, puslu, huzursuz, karanlık... hastalığa rağmen boşalan kadehler, bunca konuşmanın arasında hiç olmamışların izleri...tik tak, kalbimizin biryerleri çok ağrıyor. tik tak, dağılan bozuk paraların ardından bakakalıyoruz hepimiz, işte unutmak tam olarak bu. aklımız durmadan çalışıyor, give me a reason diyor şarkı, mazeretlerim hiç olmadı benim, uçurtma yapmayı bilmediğim gibi, uçurtma yerine kendimi salmayı istiyorum rüzgara ve gökyüzüne. en gerçek boşluk hissi bu diyorum, boşluğun izi olmaz diyorum inandığımın aksine. insan kendine yalan söyleyemiyor anlayacağın, belki söylemek istediğinden söylüyor olabilir.

ve karanlık bir sokakta sırf sen arabadan inip yokuş aşağı koşmaya başladığından panikleyip yukarı doğru koştuğumu hatırlıyorum. aynı sokak, aynı karanlık, aynı olanın ne olmadığını bildiğimiz yerdeyiz. sokak ışıkları aniden, pat!

az ilerimde başlıyor karanlık.

bir adım önümde.

insansız karanlık.

karşı kıyıdan yoğunlaşarak geliyor.

geceyi yapan biri var sanki.

çevremde dolanıp duruyor.

görmüyorum ama sezinliyorum.

ama acemi bir bulut bozuyor bütün görüntüyü,eski bir şarkı gibi...

2012-01-09T22:45:00.000+02:00

black milk

(tık& tık)

bu şarkıyı ne zaman duysam aklıma

sinirli bir elin uysal bir bardağa

çok yukardan döktüğü bir içki gelir

sonsuz ve olağanüstü bir bira

köpüklene köpüklene biçimlendirir

soyunarak ağlayan bir kadını

acı bilincinde sonrasızlığın

ama bırakalım bırakalım bunları

....

c.s

2012-01-09T22:17:00.000+02:00

.

2012-01-09T10:12:00.000+02:00

bir kuşun havalanması için iki kanadı birbirine değmemeli. siz bundan ayrılığı anladınız, ben uçabilmeyi.

geceye not

2012-01-07T03:02:00.000+02:00

ben seni özlediğim zaman bu şehirde yağmurlar yağardı, hep ve şimdi yine...

edip'in bir sözü vardı ama gece uzun, hatırlayamıyorum yağmurun gümbürtüsünden.

alone with you

will you come stepping out with me?

2012-01-06T12:58:00.000+02:00

...

(tık&tık)

heryerdeydiler...

dönecek yerleri yok şimdi

önce dokuz sonra bir...

2012-01-06T12:45:00.001+02:00

seninle bir istanbul kentinde karşılaşmıştık, istanbul…

sen o zamanlar konstantinopolis olduğunu henüz unutmuştun.

ben seni daha terketmemiştim...

terketmek üzereydim…

geri dönüşün olmadığını,

geriye dönülemeyeceğini henüz bilmiyordum

karşıdan karşıya geçiyorduk.

ben tam o an karar verdim.

yerleşiklik o an yitirildi.

gerisi sürekli bir git-gel artık...

dönmeye ve kaçmaya çalışarak hep

oysa sana dönemiyordum işte, istanbul.

bütün dönüş biletlerimi saklıyordum,

biliyordun ama kabul etmiyordun.

dönüş yoktu, olamazdı, tıpkı gidişin olmadığı gibi.

ben hala o uzun kıvrılan yolda bekliyordum.

oradan ayrılmamıştım ki...

sonra şimdi yatağımda, bütün gece yazmaktan

yorgun düşmüşken, kuzey rüzgarı buzdan

heykeller yontarken odada, kulaklarımda

"the long and winding road" dönerken

yavaşça, seni düşünüyorum…

l.m

.

2012-01-05T18:11:00.001+02:00

the killing moon

in time, one is only what one is:

what one has always been

in space, one can be another person

s.s

...

2012-01-05T13:15:00.000+02:00

...

bir deniz kabuğunun

yusufçuğa

dönüşünü

gördüm...

bir yusufcuğunsa

likit bir inciye

deniz yosunu

ve bir kadeh -zaman

gördüm

l.m

i somehow want to be a little seahorse so bad...

2012-01-04T10:00:00.000+02:00

seahorse

(tık&tık)

kader diye birşey yoktur, yalnız sınırlar vardır. en kötü yazgı, sınırları sabırla karşılamaktır. karşı çıkmak gerekir.”

…sınırları tanıyan, benimseyen, bu sınırlara uyum gösteren hiçbir insan, karşı çıkmanın sonundaki bireysel bağımsızlığa erişemeyecek. hem karşı çıkıp, hem de sınırlarda yaşayan insan, yaşamı boyunca çıkmazından sıyrılamayacak. huzursuzluk duyacak ve ne yaşamdan hoşnut olacak, ne de rahatlıkla ölebilecek. yaşlandıkça ölüm korkusu büyüyecek. başkalarının yanında kendini güçlü göstermeye yeltense de, yalnız kaldığında, hiç değilse kendi kendine yalan söylediğinin bilincine varacak. bu bilince varsa, o bile bir adım. birçoğu yalanı gerçek gibi algılayacak kadar sıyrılmış kişisel özgürlükten. oysa insan, hem yaşamı, bize sunulan bu en yüce olguyu, hem de yaşam sonunda sonsuzluğa varmayı hak etmek zorunda. yaşam, bu gelişmeye tüm kapılarını açan bir olgu. gelişigüzel geçip gidilecek bir varoluş değil insan varoluşu. biçimlendirilecek, değiştirilecek, sınırsızlaştırılacak bir herşey. kalıplardan kaçmak için gidiyorum. gitmekten yılmayacağım. kentlere gitmek, kocalara gitmek, geri dönmek ülkelere gitmek, tımarhaneye gitmek, gene gitmek, gene gelmek, hiçbir şey yıldırmayacak beni. yaşamı,

gitmek

olarak algılıyorum.

t.ö

meselim bitmeyendedir.

2012-01-03T15:04:00.000+02:00

a ribbon

(tık&tık)

bir giden, bir dönen, sonra yeniden giden

şiire dönüşen bir yalnızlıksa bu da

bir sen varsın, ordasın, kısık sesli yalnızlık

sözgelimi iskenderiye' de bir atlıkarıncada.

e.c

.

2012-01-03T14:49:00.000+02:00

iki ayna karşılıklı

bilinmeyenli iki denklem

bölünüp parçalanırdı yeryüzü

ansızın araya girsem

e.c

ey yalnızlığımı kuşatan yalnızlık

2012-01-03T14:44:00.000+02:00

doğanın bana verdiği bu ödülden

çıldırıp yitmemek için

iki insan gibi kaldım

birbirleriyle konuşan iki insan.

e.c

2011-12-29T01:59:00.000+02:00

geldin masaya oturdun ve böldün hayatımı bir milat gibi…

(tık&tık)

c.s

.

2011-12-28T09:03:00.001+02:00

kimse bilmez benden başka, niye...

(tık&tık)

elinin perdeleri iniktir bu akşam,iki martı kuşunun yerleştirdiği....

2011-12-28T01:35:00.000+02:00

akşamdır, iniktir elinin perdeleri

çocukların koştuğu bir avludur kalbin

dilsiz, ama ağlamasını bilen çocukların

gökten geçen leyleklere bakması kadar

sessizdir kalbin.

ü.t

.

2011-12-20T14:58:00.000+02:00

yağmurlu dağların arasından gurbetin seçtin...

son sözlerin toprağıdır deniz

2011-12-20T14:53:00.000+02:00

gökyüzü en fazla nefesini taşıdı

öyle maviydi ki,

öyle mavi

öyle mavi,

kıyıda olmayı bekleyen lekeler

varlık savaşında ilerlerken

biz olduk

omurgamız taşın hakikatine

erişti

ve başladı dalganın sessizliği

çıt yok

ve derinlerde taşıdığımız

yol var

ses yok

ve çok derine taşıdığımız

insanlık var

b.m

geceye not

2011-12-04T23:45:00.000+02:00

drunk on the moon

yapraklar düşmede bilinmez nerden,

gökkubbede uzak bahçeler bozulmuş sanki

yapraklar düşmede gönülsüz

ve geceler ağır dünyamız kopmuş gibi yıldızlardan

kaymada yalnızlığa

hepimiz düşmedeyiz, şu gördüğün el düşüyor

nereye baksan hep o düşüş

ama biri var ki bu düşenleri tutuyor yumuşak ve sonsuz.

yürürdüm göğsünde öğle saatleri gibi...

2011-12-04T23:35:00.002+02:00

orman sen elimi tutunca başlardı

yarılırdı bir incir gibi ortasından.

koşardık yukarı iki büklüm, soluk soluğa

alabalıklarla düşe kalka, çam pürleri

keserdi hızımızı. elimi bırakma, elimi

bırakma....

sonra kayardık ta aşağılara.

ve alçalırdı sessizlik bir ağaç gibi

kök salardı sende ve bende, arayarak

toprağın sıraya dizilmiş suyunu.

ayçiçeğinden göğüslerin döner ışığa

yürürdüm göğsünde öğle saatleri gibi

yürürdüm bir anıt kemeri gibi iki yanında.

sonra gene başlardık koşmaya.

yukarı, daha yukarı, çukur sularına

göklerin. öperdim seni, titrerdin, parçalanmış

anları birleştiren sevi düş görmez: ey orman

ey avlanmış atın falı, ey yeniden başlamanın

aç güvercini! falımız yok bizim.

yaktık onu göçmen kuşların gözlerindeki

benek, gagalarındaki tekçil dane gibi

daha gün doğarken. falımız yok bizim.

m.c.a

yollar uzak ay bedir*

2011-12-04T01:40:00.001+02:00

durmadan taşırdım yanımda üç şeyi

iri çakıl tanelerini, çatlamış bir narı

bir öpüşün bıraktığı harlı lekeyi

ipekten

çalınmış

umutlarla taşırdım

ah sevgilim derdim, ölüm

ne kadar çoktu yaşadığımızda.

bize hep beyaz mendil

sallayan

ölüm ki,

iki kapısında

haki bir yalnızlık

dikilirdi

ve hatırlatırdı

bize, güz kuşlarının

uçup gittiği denizleri.

bense, yulaf kokan

dağlı ellerinde

dolaşmak gibi kolaydır

sanırdım yaşamak ve sana kansız

bir gökyüzü

getirirdim

getirebilsem ah,

- avlusunda çocukların

korkmadan oynadığı -

lalelerle

donanmış simli bir gökyüzü.

bir öpüşün bıraktığı harlı lekeyi

çatlamış bir narı, unutmadım

b.a

*kırık bir kurşun kalemin şiiri

...

2011-11-30T23:34:00.000+02:00

her şey çok eksik ve neredeyse yok gibiyken

buldum buluşturdum kendime geldim

tek eksik sensin!

incecik, çilli bir dille sen de gelsen.

b.k

kırmızı bir mermerde geyik silueti....

2011-11-27T19:55:00.000+02:00

beyaz bir melek

beyaz kanatlarının

tüyleri bende kalmış

turkuaz bir yağmur altında

üşüyor biraz

bilmiyor ne olacağını

bilmiyor benim hayatımı

ona yatıracağımı

şimdiye dek yatırdığım gibi

çocuğum laurent gibi

o ki hiçbir şey değil

turkuaz bir yağmur altında

hava bugün biraz turkuaz

biraz orgazm sonrası

kollarımı çok beğeniyorum, sen?

biz hurma yerken yağmur yağacak

biz kestane yerken kar yağacak

bütün ihtimalleri düşünüyorum

sonuç fark etmiyor

anlamıyor musun

ben sana resmen aşığım

l.m

geceye not

2011-11-25T01:02:00.001+02:00

alone apart

(tık&tık)

her şey yitip gidiyor; evvela şiir, sonra uyku, sonra gün ve sonra gün içinde ve gecede daha ne varsa . . .

i.b

2011-11-25T00:45:00.001+02:00

paris, altı haziran...

huzursuz zamanlar, ingeborg. huzursuz , tekinsiz zamanlar.nasıl başka türlü olabilirdi ki zaten: çoktan gelmişti bile. şunu ya da bunu yapmak? yanıt vermeye çalışıyor insan, şunu yada bunu seçiyor, kıskacı hissediyor.

son günlerde çok iyi çalıştım, herşeye rağmen, à fonds perdu. ossip mandelstam'ın onsekiz şiiri çevrildi, önümüzdeki günlerde yollarım sana. yeni şiir kitabım da neredeyse tamam. bütün bunlar - hangi amaç için?

yüreğine inan, ingeborg, uyanık kalsın, herzaman ve heryerde.

ve birkaç satır yaz bana.

paul

geceye not

2011-11-22T01:05:00.010+02:00

.......

(tık&tık)

...

bense boyamıştım sandal diye kanatları erguvan rengine....

kurma bebek

2011-11-21T09:10:00.001+02:00

çok daha fazla, ah evet

çok daha fazla, susabilir insan

saatlerce

ölülerin bakışları misali kıpırtısız bakışlarla

bir sigara dumanına dalabilir insan

bir fincanın biçimine ya da

renksiz bir çiçeğe, bir halıya

düşsel bir çizgiye, duvara

kuru pençelerle

perdeyi bir kenera çekip insan görebilir

sokak ortasında delice bir yağmurun yağdığını

bir çocuğun renkli uçurtmasıyla

bir balkonun altında durdurğunu

eski bir at arabasının boş alanı

gürültü aceleyle terk ettiğini

olduğu gibi insan yerinde durabilir

perde kenarında, ancak kör, ancak sağır,

haykırabilir insan

korkunç yalancı, korkunç yabancı bir sesle

"seviyorum" diye

bir adamın güçlü kolları arasında

güzel ve sağlıklı bir dişi olabilir

deriden sofra bir gövdeyle

iri sert iki memeyle

bir sarhoşun, bir delinin, bir serserinin yatağında

kirletebilir insan bir aşkın masumiyetini.

kurnazca aşağılayabilir insan

şaşılası her bulmacayı

sadece bir tek bilmecenin çözümüyle uğraşabilir

sadece boş bir yanıtın bulunuşuyla avunabilir

boş bir yanıt, evet beş yada altı harflik.

bir ömür diz çökebilir insan

öne eğik başla, soğuk bir türbenin eşiğinde

bilinmez bir mezarda tanrıyı görebilir

değersiz bir kaç bozuklukla inanabilir

bir caminin odacıklarında çürüyebilir

mezar duaları okuyan bir ihtiyar gibi

bir sıfır gibi, eksilmede, arttırmada, çarpımda yahut

hep aynı sonuca varabilir

kahrının kozasında senin gözlerini

eski bir ayakkabının uçuk düğmesi sanabilir

su gibi kendi çukurunda kuruyabilir insan.

bir anın güzelliğini utangaçlıkla

gülünç şipşak bir resim gibi

sandığın dibinde saklayabilir

boş kalmış çerçevesinde bir günün, insan

bir hükümlü, bir yenik, yahut

çarmıha gerilmiş birinin resmini koyabilir

bir duvarın yarıklarını suratçıklarla kapatabilir

daha anlamsız resimlere karışabilir.

kurma bebekler gibi olabilir insan.

camdan bobncuk iki gözle kendi dünyasını gören

kadife bir kutu iöçinde

saman dolu bir gövdeyle

yıllarca tül ve boncuk ortasında uyuyabilir

tüm hercai ellerin her baskısıyla

nedensiz haykırabilir:

"ah, ben pek mutluyum"

f.f

at the same time

2011-11-18T13:25:00.000+02:00

at the same time

(tık&tık)

gökyüzü devam ediyor

bunu omuzlarından anlıyorum

sen dağınıklık diyorsun

ben dalgınlık diyorum ona

sen nehirleri seviyorsun delice

ben bir derenin yıkıklığını

sen başıboşluğunu insanın

öteki berikiyi ben

kapı ardına bırakılanı

sen denize giriyorsun

ben kıskanıyorum tüm suları

tüm suları topluyorum ayaklarının dibinde

ayaklarının dibinde sonsuzu arıyorum

uzak devam ediyor

bunu omuzlarından anlıyorum

kim kimin ardından su döküyor şimdi

ben suyun yarasına bakıyorum

g.ö

...

2011-11-13T17:26:00.001+02:00

"yollara düşerken tökezlediğin,dağ yamaçlarındaki çiçekleri kokla.'doruklara tırmanmış, 'rüzgârlarını ezberlemiş'tir."

ah biraz bulutlu olsaydı herkes, kimse sökemezdi yağmuru gözlerimizden...

2011-11-04T16:28:00.001+02:00

i think i'm falling out of here

i can hear the grass grow

i can hear the melting snow

i can feel your breath against my ear

i might just disappear

güne not

2011-11-04T16:13:00.000+02:00

throw it away

(tık&tık)

ne yaşamaktan korkuyorum ne de ölmekten

yağmurdan sonra size rastlayıncaya kadar

siz yağmurdan nasıl korkuyorsanız kardeşlerim

ben de sizden öyle korkuyorum hala

meğer insan kardeşiyle korkutulurmuş bu dünyada...

h.e

insanlar ölüme göre değil...

2011-11-03T09:45:00.000+02:00

bu dünyadan zararlı çıkıyor her şey

insan da hayat da ölüm de

aşktan kurduğumuz kabile bile

dağıldı diyordu yerliler

yabancılar sebep olmadı buna

gökyüzü çökmedi,

toprak çağırmadı

yağmuru söktüler ruhumuzdan

ve dağıldık bir anı bile kalmadı bundan

hayat dağılınca ölüm kalır mı

yağmurun anısı yağmaktır, yağmur

yağıyorken yağmurdur, şiir huyludur

şiir de yazıyorken anıdır

çatmaktır aşkın da anısı bir başka anıya

yağmurun da şiirin de aşkın da

anısı tez geçer, ruhu kalır, rivayeti yayılır

anısı, ruhu, kabilesi aşktandı

ilk ve son sebebi aşktı insanın

aşktı hayatımızı durmadan karıştıran

ve aramızda ölüme en son yakışan çocuk

aşktı, 'kaderim ol' derdik, olurdu

aşktı, en çok ona dua ederdik

aşktı, yokluğunda kendimize küserdik

aşktı, 'sebebim ol'du, olmadı

sanki tanrı kabilemizi sınadı

aşktan da kaldık hayatta ölümden de

kaldık ve 'var'ımız yoğumuz oldu

daha çok 'var' olacakmışız meğer

daha çoğumuz 'yoğ'umuz oluncaya dek

'var'lığım 'cehennemin öbür adı'ysa

yalnızca 'gelmiş bulundum' diyeceğim' buraya

beni kimin gönderdiğini söylemeyeceğim

yolcuyu da övmeyeceğim yolculuğu da

avunmanın uzun yokluğu ben de sürsün

'var'lığım bir avuntu bulmasın benden

üstelik coğrafyayı bir 'his ' olarak gören

bana ne serüvenden

bana ne 'var'lığımdan yolculuğumdan?

bu 'his' bana dilimi unuttururyor

avunmaz siyah bir his

üstüne kurduğum o işlek dil

kasabaya gelince neden susuyor

ölüm bizden üşümemişti daha

bizden başka tanıdığı yoktu bu kasabada

bahçeye tuzak kurak çocuklar yoktu

ölüme kurulan bir tuzak değildi büyümek

hayatın anlamını bilmiyorum bilmesine de hala

biliyorum çocuklukla gençlik arasında bir yerde

sıkışan o tarfisiz duyguyu

herkes hayatı anlamsız ve sıkıcı bulurdu

orada ben de bulundum ve hayatımı

herkesin bulduğu gibi buldum;

ölüm, hayatın kardeşiyse

yaşadığımız bu anlamsızlık niye,

ölümün bizi tanıdığıysa gülünç bir iddia

gülünç bile olmayan şu hayatı

ölüm tanısa ne tanımasa ne?

bu 'his' dilime vuruyordu

avunduğum bu gri his

üstüne çalıştığım o saf dil

aşka gelince nasıl coşuyordu

bir şiir de sayılmaz bir mektup da

yağmurla şımartılmış bir çocukluğun

kaprisi de denebilir o zamanlar

defterime yazdığım şu itiraza:

'insanlar insanları öldürmek için

doğuyorlar yaşamak için değil

insanlar en çok birbirlerini

anlamamak üzerine anlaşıyorlar

insanlar birbirlerine göre değil

yaşarken ölüm gibi diyorlar aşka

birbirlerini öldürüp aşk diyorlar buna da

aşkın 'ben'i öldürdüğü de yalan

aşk sendeki 'ben 'için

gerekli sana

herşeye aşkla başlıyorsak

demek ki aşk o büyük tuzak

herkes aşkı sevdiğini söylüyor

ben aşkı değil bir insanı

sevmek istiyorum seni beni

birbirimize anlatacak birşey

istiyorum, aşkın ölüsü olmak

istemiyorum, korkuyorum çünkü

ölümüne aşık olmaktan da

yarı yarıya öldüm sayılır hem

yarı yarıya öldürdüm sayılır seni de

ikimizden biri ölü çıkacak, yeter

bu aşkta ikimize bir ölü

onu gömelimn atık, o diğer

ikimizi de öldürmeden

ve aşkın kuyrbanı

bir ölümüz olsun ikimizden

...

insanlar birbirine göre değil

hayata göre, ölüme göre değil

eve fgöre ruh yok aşka göre sokak

bu yaşadıklarımız ölüme göre değil

...

bu 'his' yağmurdan geliyordu

avuttuğum bu mavi his

üstüne açılan o apalı dil

yağmurdan sonra eve dönemiyordu

evine dönemeyen dil parçalı

bir bulut gibi kekemedir

siyah kasabada bir 'his'

uğruna şiir yazılsa da artık

cinayeti kim hissedebilir....

yazgı

2011-11-02T12:51:00.002+02:00

anne, harflerin de annesi. çocuktan on üç sessizlik yılı büyük. çok erken anne. bilmeden inanıyor harflere. çocuğun önlüğünü alın çizgisinde yıkadı. gözyaşıyla kuruladı yakasını. sustuğu bütün cümleleri kuracak çocuk. avluya boncuklu zamanlar getirecek. çantasını parmaklarıyla öperek hazırladı. çantası evin en küçük odası. tarlaların sabahını, gaz lambasının isini, babanın kasvetini, kardeşlerin ayçiçeği gözlerini bir bir koydu. çocuk uzak hayatları bunlarla öğrenecek. iyiliği mutsuzluktan biliyor anne.

ey kan pıhtısı kasabalar… kaç çocuk yazgınızı okur bir ömür, kaç anne doğurur sizi, kaç anne rüyanızı ölür.

ş.e

2011-11-01T11:05:00.000+02:00

- ölümün bir insanda doğruladığı -

iyi ki geldiniz burada bulundunuz

her şey öyle uzun, biz soğuğuz ve

öyle solgunuz...

perdeleri kaldırdık. ölüm

ıslaktı dünyada. denizsiz bir salı günüydü.

camları açtık, öyle kaldı artık.

denizsiz bir salı kimler için önemli?

ölü, boşluğumuzu doldurdu birden,

kolasız, yakışıksız (ölü yıkayıcılar gelince)

sigara masalarında, tenteneler,

duvarlarda aile fotoğrafları, ölüye uygunsuz.

camları açtık, öyle kaldı artık. ta ki,

bir kadın su içsin evinde. -adın bir

avunmadır omuzlarımda ve anlağımda, büyük su-

bazan bir ölüm büyük bir yadırgamadır şehirlerde.

"geldiler. büyük ocaklarını kurdular

bir atı ürküttüler ve yusufçukları.

denize gitti onlar.

ölünün çenesini bağlamışlardı, uzattılar.

karnına bıçak koydular, kara saplı aradılar.

apış aralarını sildiler, temizlediler.

karnını oğdular, yine sildiler.

ayak başparmaklarını bağladılar.

kefenine biçip giydirdiler.

ölümü tazeleyip bağışladılar."

vapurda bilet sordular, birden. vakit,

geçti. küçüldüm.

-bir ölüye geç kalmayalım baylar,

biletler nasıl olsa kesilir.

sokak başlarını tazelediler bitkin sonuçlar

- bir de fonde de pouvoir, nasıl ölür kimbilir?

ayaklarını yıkadıktan sonra. umulmaz. -

tersaneden bir işçi, bir otelden bir garson

ve ben

ve bir su.

uzungar'lar, uzunavlular, uzunsessiz

yitirdiğimiz o son duyarlık, o sessiz başkaldırma ölüme

ve kaçamak bir bakış, çekici külrengine

ölünün ağzındaki.

"uzun sessiz ölüyü yıkadılar.

direnmedi. anısı tükenmedi. sürdü."

iyi ki geldiniz, burada bulundunuz

her şey öyle uzun, biz soğukuz ve

öyle solgunuz...

t.u

...

2011-11-01T11:01:00.000+02:00

çılgın!.. bir dağdan gelen ses!..

kimliği karışık. bir ölünün içindeyiz.

ellerim tükenirse ne güzel!..

kıyı adamlarına içki götürüyorum.

"bir köpeğe bir ağıt

bir kadına bir ağıt

bir kıyıya bir ağıt

bir doğu kentine bir ağıt

bir batı kentine bir ağıt

bir kantine bir ağıt."

coşkun süreç bütün bağışlamazlığını almış gidiyor.

su hazır.

herkes kendi azlığını almış gidiyor.

o trenler, uzun şeylerin aldandığı,

bir boşluğu betimleyen ey en güzel resim.

akşamımız kıyı alışverişlerinin en gözde malı.

bir çöl bitkisinin gövdesinde rahat buluyorum sırtımı

ölüme temiz değilim.

"bir gün bir şeyler aranırsa

bu benim korktuğumdur."

ah sonsuz düzen

nasıl da varsın...

"toprak kara ıslaktı. yakardık.

açılan çukuru gördük. derindi.

tabutu tuttuk. tahtaları koydular.

tabutu indirdik. ağladık.

toprağı ellerimizle attık. ağladık.

ölüyü gömdük."

t.u

tysta gatan*

2011-10-18T09:09:00.000+03:00

amaçsız bir geziydi çıktığım. güneş altında yürümek istiyordum. evdeki yazı masasını terketmedikce gün daha zor geçiyor. öğleden önce yapılan bu yürüyüşler günün daha kedersiz geçmesine yardım ediyor. çok derin olmasa da bir kedere dalıp gitmek hiç de iyi değil. oysa 'hiçbir keder yok işte' diye düşünürüm. ama büsbütün amaçsız değil bu gezintiler. açıkça anlaşılıyor ki günün kederinden uzaklaşmak amacını taşıyor. güneş de bu amacı kolaşlaştırıyor; kederden uzaklaşmaya yardım ediyor. böylece derin sorunlara, ikilemlere düşmeksizin yaşıyorum.

"sessiz sokak*" gibi bir yere rastlayınca öz-varlığımı bulduğumu hissediyorum diye not etmeyeceğim buraya. çok kullanılmış bir deyimdir bu öz-varlığını ya da "kendini bulmak." birşey bulmuş değilim. amacım o değil. insan eğreti dokunuşlarla yaşadığı kendine büsbütün yabancı bir ülkede kendi varlığını nasıl bulabilir? o güne kadar görmediği bir sokağa rastlamaktan mutluluk duysa da. düşlerimde kendi evimi arıyorum. kendi evime varmak amacım. o ev artık yokluğa kanşmış olsa da.

sana, bana, herkese n'oldu acaba*

2011-10-13T23:59:00.000+03:00

üşümüşüm…

düşlerimin üzeri açıktı, bendim,

arzularımsa çıplak, onlardım.

ufacıktı dileğim mavi suya;

örtük bakışının dolaysız ısısı,

…o kadarcıktı!

üşümüşüm…

ölülerimi taşıyordum, öyle sağır.

kaç kez dokundum soğuk dudaklara.

bilemedim nasıl dönmez o göz

ayrıldığı kaynağına,

direnir o kadar!

üşümüşüm…

bu yaklaşan kışla değil,

deniz ürpertisi, göğün alacasıyla değil,

ellerimin soğukluğu hep bir kalabalıkta.

kaçışının gizini gönlünde tuttuğun

bilisiz aşkı

(nı) ver bana!

üşümeyeyim…

zelda

*lale müldür

tik tak

2011-10-13T23:30:00.000+03:00

çok gizli bir doğru gecenin toyluğunda

bilmedik çekenin yanlış bir uzaklık

olduğunu..

yabancıların en yakınıydın sen !

zelda

tuttum adını aşk koydum bu aykırı dünyada...

2011-10-13T16:45:00.000+03:00

hiçbir sesin hiçbir yüze derinlik katmadığı; çarşıların sünger gibi insanların ömrünü emdiği; yüksek sesle konuşmanın haklı ve önemli olmaya yettiği,taşların bağlanıp köpeklerin serbest bırakıldığı,yalanın iplerinin çözüldüğü; insanların, eşiklerine dayanan yıkımdan kapılarını örterek kurtulduğu; mevsimlerin bile devlet zoruyla düzene sokulduğu; annelerin çocuk yerine suç doğurduğu; yatakların mezara, evlerin hapishaneye döndüğü; herkesin gücünü, incittiği insan sayısından aldığı; gülünç olmamak için insanların sevgisini gövdesine gömdüğü, aşağılık bir kuşatma altında, bir halk kahramanı, bir uzak masal kahramanı gibi onurlu, mağrur, bilge ve güzeldi. bizim kusurumuzu, hasretlerimizi, iyiliğimizi ve kötülüğümüzü göstermek için dünyanın başımızın üstünde tuttuğu bir hayal ülkeydi, bayrağı gökkuşağı olan.

herkesin alışverişle yatıştığı yerde sesiyle ayaklanırdım. caddeler dolusu yoksulluk içinde payıma düşen hazineydi. bildiğim bütün güzel sözleri ona söyleyerek onarırdım yalnızlığımı. suyum akmayı öğrenmişti. insanların mutsuzluğu üzerine düşünmeye başlamıştım. en büyük aptallıkları bile gülerek karşılıyordum. duyguyla tenin birbirinde nasıl eridiğini yaşayarak görmüştüm. hiçbir yere sığmıyordum artık. herkesin imrendiği ayrıcalığımdı benim. durup dururken genişliyordu göğsüm. yüzümdeki nilüferdi.

tuttum adını aşk koydum bu aykırı dünyada..

ah! sessizliği işitip karanlığı görmek keşke mümkün olsaydı..."

2011-10-11T15:25:00.000+03:00

...önce körlüğünü giyinmesi bitene dek uzattı. sonra sonra yazı masasının yanına gözleri kapalı gitmeyi de başardı. oraya gelene dek ardında kalan eşyaları görmediğinden, çalışmaya oturduğunda kafasının onlara takılması sakıncası da ortadan kalkıyordu. yazı masasının başına geçer geçmez gözlerine özgürlüklerini geri veriyordu. yine ışığa kavuşmuş olmanın sevinci, gözlerinin hareketlerine daha büyük bir kıvraklık kazandırıyordu. belki de kien'in büyük bir cömertlikle sunduğu dinlenme süresi, gözleri için güç kaynağı oluyordu. bu arada kien onları yalnızca verimli oldukları alanlarda, yani okuma ve yazmada kullanarak beklenmedik saldırılardan koruyordu. gerek duyduğu kitapları raflardan gözü kapalı alıyordu. başlangıçta kendisi de güldü bu şakayı andıran davranışlarına. kaç kez elini yanlış kitaba atıp, gözleri kapalı ve her şeyden habersiz masasına geri döndüğü oldu. ancak ondan sonradır ki elini sağ yanda aradığı kitabın üç cilt, ya da sol yanda aradığının bir cilt ötesine uzattığını, bazen de yanlışlıkla ta bir alttaki rafta dek kaydırdığını anladı. ama bu gibi yanılgılara önem vermiyordu. sabretmesini bilen bir insan olduğundan, ikinci bir kez yola koyulmasının hiçbir sakıncası yoktu. ayrıca kitabı yerinden aldıktan sonra, henüz masasının yanına dönmeden adına, cilt sırtına şöyle belli belirsiz bir göz atma isteği duyması da pek ender karşılaştığı bir olay değildi. böyle zamanlarda gözünü kırpıyor, fazla fazla gözünü bir an için bakmak istediği yere dikip, bunun hemen ardından yine kapatıveriyordu. ama çoğunlukla kendini tutmayı başarıyor ve gözlerini açık tutmanın herhangi bir sakınca doğurmadığı yazı masasının başına gelene kadar bekleyebiliyordu.

e.c

...

2011-10-11T15:18:00.002+03:00

tenha bir eylül bahçesinde...

bir bardak konyak, kitap ve kahve

otururken dalmış kendi kendime,

güz rüzgârı geçiyor kitabımın içinden

ot kokan nefesiyle.

hızla çevirerek sayfalarını

savuruyor bütün harfleri

gözlerimin önünde,

koparıp kimbilir hangi sözlerden

irili ufaklı belki binlerce.

telâşla kapatıyorum kapağını kitabın

bastırıp üstüne elimle.

bakıyorum herşey yerliyerinde;

tenha bir eylül bahçesinde

bir bardak konyak, kitap ve kahve.

m.a

a promise is a sacred thing...

2011-10-04T16:05:00.000+03:00

you and whose army

(dinlemek için tık&tık)

....

you forget so easy

we ride tonight

ghost horses

gözlerin bu kadar mı iki hüzün...

2011-10-04T14:03:00.000+03:00

koşmayı bırakıyorum ve seyrediyorum diğerlerini, zamanın gözünden...

“bağlaç” olmakla kalacağını sanan dosta...

2011-10-03T10:05:00.004+03:00

bir tüy,

bir telek

bir dal-

gın ku-

şun ar-

dında

bırakı-

verdiği

havadan o-

luşmuş gi-

bi yumu-

şak,düşen,

yere doğru;

bir tüy,

bir te-

lek,

bir yap-

rak

bir güz

dalın-

dan

kopmuş

kopu-

vermiş

sarartılı

bir yap-

rak, ye-

re de-

ğince

kimse-

nin duy-

madığı,

yeri, taşı,

toprağı ba-

ğırtmamış,

incitmemiş

bir tüy, bir telek,

bir güz yaprağı

gibi düşmüş yerleşmişti içi-

içerime,

gönlüme,

etime

k o r k u

bir çığ gibi geldin üstüme

karınca-

lar gi-

biydim,

düş ka-

rıncaları,

ozan ka-

rıncaları

gibi

çıdamlı ka-

rıncalar

gibiydim,

çıdamlı,

dümdüz

uzanan

uçsuz

bucak-

sız

engebesiz bir düzlükte

üstüme bir çığ gibi gel-

din kendine kattın beni

gözü, a-

yağı, bir

yerlere

takılma-

dan

hiçbir şeye

yönelme-

den

dümdüz

uzanan

bir top-

rakta

çıdamla

y ü r ü y e n

karınca-

lar gi-

biydim.

d u y d u m s e n i,

ö l d ü m s e n i!

seni seni seni

:seni : seni:

gördüm - : - duydum - : - - :

yaşadım - - öldüm - :

yürü-

mekten

başka

bir şey

bilme-

yen

nereye,

niye, ne-

ye gitti-

ğini bil-

meyen

bir yere

gittiğini ol-

sun bilme-

yen

ozan karıncaları

g i b i y d i m

çıdamla

yürüyen

bu düzlük-

te, engebe-

sizlikte.

senin yanımdasızlığın bir

silik suskuydu, günsüz ka-

ranlığımı keser açardı ka

pısını, sesin, yüzün, yürümen

nereye

gittiğini

gene bil-

meden

bir yere

gittiğini ol-

sun gene

bilmeden

çıdamı

da, yü-

rümeği

de unut-

muş

b i r b ö c e ğ i m ş i m d i

çılgınca dönenen

durduğu

yerde.

görün-

mez en-

gebeler

örüldü

çepeçev-

çevrem-

k o r k u d a n

bir çığ gibi geldin üstüme

kendine kattın beni, yuvar-

landık bir süre

zeytin

gövdele-

ri gibi-

yim

şimdi

topra-

ğım is-

ter al, is-

ter boz,

ister ka-

ra,

burul-

muş er-

keklik-

ler gibi-

yim

a c ı i ç i n d e

k ı v r a n a n

düzlükle-

rinde gök-

yüzüne

uzanıp gün

ışığını tit-

reştiren,

dünyayı

düzgün

aralıklara

bölen

kavak duvarların-

d a n s o n r a

sonra

suyu ara-

yıp bu-

lan kökle-

riyle, dur-

madan bu-

danan kol-

larıyla

su fışkı-

rır gibi

yeniden

toprağa

dökülen

dallarıyla

yeşil yağ-

murunu

yağdıran

söğütlerden sonra,

sonra

yarık

yarılı

yarılmış

tahtasıyla

kıvra-

nan

buruk

burgun

bir zey-

tin göv-

desi gi-

biyim

kuytularda,

eğimlerde,

suskun,

sessizlikler

içinde, gü-

müş yeşil

bir buğu

altında,

buruk

b i r g ö v d e y i m ş i m d i

yemişi

karar-

mayan.

sonra sonra sonra

yıktık kendimizi de

kuru-

yum

göğe baktı-

ğım yerde,

buru-

ğum

yere baktı-

ğım yerde

korkuy-

la besle-

nerek

korku-

dan!

ben çığ oldum şimdi, sen,

kar'ımdaki taş, karnım-

etimdeki

daki, dokumdaki

kama

oysa korku kendi memesini

e m e r e k b ü y ü r;

nasıl

burmalı

bu me-

meyi?

nasıl

kurtul-

malı

nasıl na-

sıl nasıl

korku-

nun sü-

dü ol-

mak-

tan?

seni seni seni

:seni: seni:

yaşadım - : - duydum - : - - :

öldüm - - - - - - - - - - - - -.

seni yaşa-

dım, seni

öldüm;

uçuru-

mun di-

bine

v a r a m a d ı m d a h a

parçalanıp, parça-

layıp kurtulacağım

yere.

bir tüy,

bir telek

gibi, bir

güz

yaprağı

gibi

k o p m a l ı

kuştan, ağaçtan,

yeğnilikle, incele-

rek,

bağırmadan korkudan.

anılarım senin geleceğin olu-

yor, gerçeklik duyusunu yiti-

rip, uzak tan uzağa, hep senin siv-

rildiğin bir pus içinde yaşamağa

başladım şu anda.

sen ağaçtan sen ağaca koşuyo-

rum, aradaki pusarık bataklık-

ta ayrışıp yıvışan günlerin hiç-

liğinde.

b.k

...

2011-09-30T18:37:00.001+03:00

bir yalnızlık işareti

2011-09-30T18:25:00.001+03:00

bir cam gibi önünde

yüzümü elinle sil

hohlayarak üstüne

seyret boş bir sokağa

hüzünle yağışını yağmurun.

sonra kaplasın yavaşça

ılık buğusu soluğunun

yüzümü baştanbaşa.

ve bırakıp gittiğinde

bir küçük boşluk kalsın

alnını dayadığın yerde;

bir yalnızlık işareti

işleyen ta içime.

m.a

eylül ayının her mavi gününde,genç bir erik ağacı sessizdir...

2011-09-28T09:45:00.002+03:00

eylül sonu

içinden zamanın sessiz rüzgarını estirmeden geçmediği hiçbirşey yok, zamanı yıllarla saydığımızdan değil, eski gülümseyen fotoğraflarımızın soluklaşan baskılarından. dokuzon şilepleri hep kayboluyor karadenizin kapısında, sekiz çeyrek vapuru kaçıyor, istanbul trafiği keşmekeş, güneş gri bulutların arasında bir çocuk oyunu oynuyor. ne diyor, turgut uyar;

"eylül toparlandı gitti işte

ekim falan da gider bu gidişle

tarihe gömülen koca koca atlar

tarihe gömülür o kadar"

zaman da geçiyor işte, saat gizli kanatlarıyla uçuyor, bakıyoruz dokuz kırkbeş... ah şimdi gözlerimiz bir ağlamaktır tutturmuş* olabilir, hiç sebesiz...

ateşler yakıyorum parmaklarımla ve sana şarkılar söylüyorum kalbimle...

2011-09-22T14:22:00.001+03:00

...

(tık&tık)

dün gece yağmur henüz yağmamış ama kendini müjdelemişken ve şehir medeniyetin ortasında bizi ışıksızlığa mahkum ederken, çok eski bir çocukluk oyununda olduğu gibi pikenin altında fenerle okunuyordu kitaplar. duvarlarda mumun titreşimi, eşyanın gölgesi, rüzgarın sesi ve sessizliğin sesleriyle ve belki de en çok kalbimin gürültüsüyle oturuyordum. parmaklarımız duvarda kurt şekilleri yapıp kulaklarını sallıyor, dışardaki köpeklerin sesleriyle hayat buluyordu. sertçe kapandı bir kapı, irkildim ve dağıldı duvardaki sürünün varlığı. çok eski bir söylemini hatırlayıp gülümsedim. ve aynı anda vadide heryer aydınlandı, ardından büyük bir gürültüye yenildi gökyüzü, elimdeki kitabın en arka sayfasını çevirip

"ve yağmur yağıyor.

incilerle donatıyor yakuttan çiçekleri.

bütün duygularım değişiyor."

diye yazıp tarihi not düştüm, seneler sonra birgün bu sayfaya baktığımda yağmur kadar, sessizliğinden düşen tuzlu damlaları da hatırlayabileyim diye.

...

2011-09-19T18:24:00.000+03:00

dead things

artık hiçbir şeye karşı değilmiş gibi

kayıtsızım

yolculuğun sonunda ormanda duyduğum sesi öldürdüm

amacım yoktu sesi öldürürken, ses öldüğü için de

hala amaçsız sayılırım

ormana karşı değilmiş gibi kayıtsızdım

ormandan çıkınca şehrin ışıkları ve ışıkların

suda işaret ettiği anlamların adı olan dünya

ile karşılaştım

dünyaya karşı da kayıtsızım

“anlamıyorum seni” diyen birine kendimi anlatmak

üzere uzattığım kitap hâlâ okunmadığı için,

bir gecenin sonunda anlatılmamak için yaşanmış

gönderilmemek üzere yazılmış bir

mektuba koyarak…

mantıklı olan her şeyin nedenini aradım

nedenini aramadığım için artık yalnızca ölümü

ve aşkı seviyorum

konuşma haline gelmeyen şeyleri

susmalı ve sonra ormanın güzelliğinden söz etmeli:

“kış henüz gelmişti, kar tertemiz ve her yer

bembeyazdı”

biz de mutluyduk

kimimizin sevgilisi vardı

sevgilisi olanların üstüne bir taş duvar yıkılıyordu

taş duvar üstümüze sessizce yıkılıyordu

ses ölmüştü çünkü nedenini aramadan

sevgilim sensiz olabilmek için sokaklarda

yürüyorum

sevgilim pencereden bakıyor ve yanıma şemsiye almaya

karar veriyorum

sevgilim sensiz olabilmek için durmadan “yağmur

yağıyordu” diye bir cümle tekrarlıyorum

sevgilim sokağa çıkarken şemsiyemi almayı unutuyorum

sevgilim son vapuru kaçırıyorum ve iskelenin aynasında

seni ve yağmuru görüyorum

hava soğuk sevgilim, bütün gün sobayla sevişiyorum

iskelenin aynası ve aynadakilerin işaret ettiği

anlamların adı olan dünya

ki ona bakarken hayatımıza bakardık

ya da şöyle söyleyeyim:

hayatımıza bakarken sanki ona bakardık

yansıttığı görüntü bakırı altın yapmıyor artık

daha neler yapmadım seni unutmak için, neler yapmadım

aşk filimleri seyredip sonra aşksız bir dünyada

yürümek istemediğim için aşk filimlerine gitmedim

kırmızı bir fular taktım bileğime şeytan kovmak için

arabamı bütün barların önünde park edilmiş görebilirdin

barda peşimden gelen o adama, şeytan kovmak için senden

ve hemingway’den söz ettim:

“çehov da bir amerikalıdır aslında”

neler yapmadım seni unutmak için, neler yapmadım

üstünde dünya haritası olan bir uyku tulumunda uyudum

iyi şeyler gördüm rüyalarımda

sonra bir gecenin sonunda

seni öldürdüğüm için kayıtsızca

ve artık vazgeçtiğim için omuzlarımı tutan o ellerden

uzun süre yaşayıp uzun süre öldüğüm

ve mezar taşıma “ernest ve scott” yazdırdığım için

kremalı çorbalar, et yemekleri ve şaraptan bıktığım

ve durulamalık konyak da çevirmediği için sessizliği

altına

“yağmur kayıtsızca yağıyordu” cümlesinin yerini

“yağmur yağıyordu” cümlesi aldı

sesi yaralı bir kaplan gibi bağırırken bıraktım

“yağmur yağıyor” dedikçe “kış henüz gelmişti, kar tertemiz

ve her yer bembeyazdı” diyen hemingway

ki boks yaparken yazardı

ya da şöyle söyleyeyim:

yazarken boks yapardı
durmadan sesleniyor şimdi bana:

dünya güzel mi?

sen soylu musun?

sevgilin var mı? mutlu musun?

eve dönünce kahve, yemekten sonra konyak içiyor musun?

yoksa hepten mi unuttun şarabın simyasını?

yağmur hiç yağmadı ben dünyaya baktığım sürece

bakır altına dönüşünceye dek hiç de yağmayacak zaten

kayıtsızım, korkarak ormanların başıma vuran gürültüsünden

a.g

2011-09-19T17:17:00.001+03:00

hepimizde başka biri olmanın gizilgücü

pozlarımız pürüzleniyor durduğumuz resimlerde

sınıflandırılmış korkulara bölünüyor benliğimiz

hem çok tanıdığız, hem bu biz olamayız

şarkıları ve giysileri çabuk çabuk değiştiriyoruz

hız saklı tutuyor en dipte değişmez olanı

sonra sis gelip yerleşiyor

hem yılanı hem zehrini kovalayan

ölü miğferlerden kalıt bir bozkır:

kendi düşlerimizi başkalarının filmlerinde

görünce tanıyoruz

opium! delici koku!

kimsenin çiğneyecek lotusu kalmadı

çiğneyecek geçmişi

bir yandan çok aydınlık

bir yandan büyük bir karanlıktayız

maske kırıcıları çıkıp gelseler şimdi sabaha

uyumuş şarkıların başında bulurlar herkesi

hiçbir şey değil artık hiçbir şey

derin bir korkunun gözleri belki

m.m

cuma' ya not

2011-09-16T08:15:00.001+03:00

içimde mis kokulu

kızıl bir gül gibi duruyor zaman

ama bugün cumaymış,yarın cumartesiymiş

çoğum gitmiş te azım kalmış,umrumda değil.

n.h.r

rüzgarla şişip boşalan o yüzü görmeye gitmiştik/pırlanta yüreğini evde bırak demiştim sana...

2011-09-15T18:57:00.000+03:00

bir şey olacak biliyorum ama ne.

antartika’da söylenebilirdi belki.

söylenebilecek tek şey kendimizi unutmanın

mümkün olduğudur. kim görüyor buz denizlerinin

metal ışığını? kimse. buzu görmüyoruz çünkü.

buz görünmeden once buzlu yerlerden ufka

akseden ışığı hissediyoruz yalnızca.

birşey olacak biliyorum ama ne.

daha az parçalanmış bir dünyada söylenebilirdi belki.

l.m

sonu mutlu mu, acıklı mı / belli olmayan masal...

2011-09-14T17:22:00.000+03:00

belki de çıkar yollardan biri de bu: gözlerine bakmak...*

2011-09-14T17:15:00.000+03:00

bir akşam eve dönerken mahallenin bakkalına uğramış,öteberi almıştım.tam kapıdan çıkacağım sırada, karşı evin bir odasında kira ile oturan bekarın radyosu, weber’in oberon operası uvertürünü çalmaya başladı. az daha elimdeki paketleri yere düşürecektim. maria ile beraber gittiğimiz birkaç operadan biri de buydu ve onun weber’e hususi bir muhabbeti olduğunu biliyordum;yolda, hep onun uvertürünü ıslıkla çalardı. kendisinden daha dün ayrılmışım gibi taze bir hasret duydum. kaybedilen en kıymetli eşyanın,servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. bunun sebebi herhalde “bu öyle olmayabilirdi!” düşüncesi,yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.”

s.a

ah, neresinden baksam sessizlik gene.

2011-09-13T09:38:00.000+03:00

...

yürürüm usuldan, girerim bir meyhaneye

içerde üç beş kişi

yalnızlık üç beş kişi

bir kadeh rakı söylerim kendime

bir kadeh rakı daha söylerim kendime

-söyle be! ne zamandır burda bu gemi

-denizin değil hüznün üstünde.

belki yarın gidecek

bir anı gelecek bir başka anının yerine.

insan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine.

e.c

içimin içime sığmaması canevinde çırpınan küçücük bir kuş olmasından mıdır aklın?

2011-09-13T08:51:00.000+03:00

anladım sevmek gibisi yok....

suydum ben geçiyordum

2011-09-09T14:38:00.000+03:00

...

(tık&tık)

bir daha elimden tutun bütün sözcükler

gideriz hep bilmeden

yazmak ki geriye dönmektir

taşlar sürünüp gitmeyi kurar

...

i.b

kuşlar toplanmışlar göçüyorlar...

2011-09-08T14:39:00.003+03:00

bir ateş eksiliyor

(tık&tık)

suyun sesine uyandım... sanki birşey suları kıyıya çarpıyordu, sanki birşey sadece kendi şarkısını söyleyerek uçuruyordu suları. rüzgardan güçlü, fırtınalardan sessiz ve bunun dışında tek bir çıt duyulmuyordu, kimbilir belki de eylül kapıyı çaldığında sus işareti gösteriliyordu ağustos böceklerine. suçu aylara, yıllara, mesafelere,
acıtan, gülümseten anılara atmaya alıştığımızdan beri kolaydı işimiz. herkes aksini söylese de kolaydı gitmeler,
kalanlar, yazlıkların dolu zamanlarında sevilen ve sonra boş evlerin kapalı panjurlarına, katlanmamış sandalyelerine pati izlerini bırakan yavru kediler gibi, belki büyümeyi başararak belki de vakitsizlikten atlayarak yılları kalıyordu ve bilge karasu'nun dediği gibi bütün yavru kediler gibi büyüdüklerinden ölüyorlardı.
gidenlere ne oluyordu sahi, o kadar uzaktan duyuluyor muydu, sahildeki çakıl taşlarının sesi, şemsiyelerin rüzgarla kavgası...
perdeyi parmak uçlarımla tutup aralarken, gözlerimi şaşkınlıkla açarak bakıyordum, suyun mavi yüzeyi çatalkuyruklarla dolmuştu. kırlangıç havuzunda yüzmek diye mırıldandım. telaşlı yürekleri ve az öncekinden biraz farklı şarkılarıyla havalandılar. odanın açık kapısından içeri girdi kanatlarının rüzgarında taşıdıkları çiçeklerin, suyun, bitmiş mevsimlerin kokusu, perdeler havalandı yüzüme, "sevgili kırlangıç, kanatlarının altından öpüyorum" dizesi aklımdan geçerken, içim titredi. hayır, ayrılıktan, hasretten değil, rüzgarın taşıdığı sonbahardan. eve dönüş mektubunu kırlangıçlar bırakıyordu elime, bir de sabah uyandığında ilk beni düşün deyişini...

o göçebe kuşları da merak ederdin sen,
yılın hangi ayında geldiklerini,
gelirken hangi enlemlerden geçtiklerini,
yuvalarını nerelerde yaptıklarını...
turuncu, altın sarısı, siyah tüylü o kuşlar.
onları anlatırdım sana kış geceleri,
aştıkları lacivert denizleri,
adlarını uydurduğum kimsesiz adaları.
arslanlar kükretirdim geride kalan ormanlarda,
filler dolaştırır, timsahlar dövüştürürdüm
çamurlu ırmaklarda.
derken kızıl kiremitler görünürdü bir kıyı
köyünün dağınık damlarında.
ve bahar yağmurları yağdıran bulutların
arasından süzülür bir gölün kıyısına konarlardı kuşlar.
dönüşlerini anlatmamı istemezdin hiç.
hep kalsalar, derdin, o gölün kıyısında
ya da yuvalarını yaptıkları saçak altlarında.
kışa doğru, geceler uzar, koyulaşırdı karanlık.
sen büyürdün, büyürdü göçebe kuşların
giderken aramıza bıraktıkları sessizlik.

kuşlar yollarını yürek pusulalarıyla buluyor, ben bir şiir düşürüyorum yüreğime bu sabah kırlangıçlar giderken, biliyorsun seni seviyorum demek bu...

kapıdaki kilidi iki kez çeviriyorum, bütün prizler çekilmiş, havlular kuru... yazdan kalma giysiler, kılıflarının içinde, su yatakları söndürülmüş, oyuncak zürafa devrilmiş kanepede, çıkarken unuttuğumuz, yavrusu büyük siyah çantada. öksüzlüğü eşyalara bile böyle öğretiyoruz işte. kapıya elimi yaslıyorum, duymaya çalışıyorum bizden sonraki sesleri. bilmiyorum ne olacak ardımızda bıraktığımız su, tabaktaki yoğurdu masaya çıkarak yalamasına izin verdiğimiz yavru kediler, hergece uyumadan önce başımızı son kez kaldırdığımız gökyüzü, dün arka bahçede fotoğraf makinasında bıraktığımız gülüşmelerimiz, bilmiyorum ne oluyor biz gidince, belki de eşya küskünlükten soluklaşıyor, insanların yüzü gibi eskiyor.
sonbahar geliyor, en sevdiğim yağmurların, tüle dolanan ay'ların mevsimi... ben bir şiir bırakıyorum, burada geçen son dolunaya, kırlangıçlar çoktan gittiklerinden ve sana hiç yazmadığımdan asılı kalacak geçmiş tüllerin arasında...

ışıkta iki kırlangıç

kapının üstünde ve yuvalarında ayakta durmuş
belli belirsiz baş oynatır
geceyi dinleyerekten
ve gece bembeyazdır
ve dünya kara ay
aylılarla dolup taşan ay
bir kardanadamcağız
şaşkın
çalar bu ayın kapısını
ışıkları söndürünüz
iki aşık sevişiyor
ukular alanında
ışıkları söndürünüz
yoksa herkes görecek onları
öylesine yürüyordum
onlarla karşılaşmayayım mı
kız eteğini indirdi
erkek kapadı gözlerini
ama kızın üstünde kalan gözleri
ateşten iki taştı

ışıkta iki kırlangıç
kapının üstünde ve yuvalarında ayakta durmuş
belli belirsiz baş oynatır
geceyi dinleyerekten"

kontağı çeviriyorum ve duymamak için sesini hiçbirşeyin, benzetmek aklıma gelmesin diye bilmediğim şarkılar kulağımda, içlerinden kırlangıç geçiyor, gülümsüyorum, hayat bu demek işte. bir yaz daha bitti.

keşke yalnız bunun için sevseydim seni...

dokunabilir mi yağmur....

2011-08-01T13:28:00.008+03:00

the sinking ship song

gittim kitapçılarda gazeteleri, dergileri karıştırdım

kırmızı beyaz yollu tentelerin altına serilmiş

bir dergide bir şiir okudum sevdim, -insan öpmeli,

sevmeli, sonra bol sularla yıkanmalı diyordu.

t.u

güne not

2011-08-01T12:15:00.000+03:00

i name this ship the tragedy bless

yağmur başladı sen dedim camlara koştum...

2011-07-30T02:22:00.002+03:00

buluşmak üzere

2011-07-29T19:05:00.001+03:00

diyelim yağmura tutuldun bir gün

bardaktan boşanırcasına yağıyor mübarek

öbür yanda güneş kendi keyfinde

ne de olsa yaz yağmuru

pırıl pırıl düşüyor damlalar

eteklerin uça uça bir koşudur kopardın

dar attın kendini karşı evin sundurmasına

işte o evin kapısında bulacaksın beni

diyelim için çekti bir sabah vakti

erkenceden denize gireyim dedin

kulaç attıkça sen

patiska çarşaflar gibi yırtılıyor su ortadan

ege denizi bu efendi deniz

seslenmiyor

derken bi de dibe dalayım diyorsun

içine doğdu belki de

işte çil çil koşuşan balıklar

lapinalar gümüşler var ya

eylim eylim salınan yosunlar

onların arasında bulacaksın beni

diyelim sapına kadar şair bir herif çıkmış ortaya

çakmak çakmak gözleri

meydan ya taksim ya beyazıt meydanı

herkes orda sen de ordasın

herif bizden söz ediyor bu ülkenin çocuklarından

yürüyelim arkadaşlar diyor yürüyelim

özgürlüğe mutluluğa doğru

her işin başında sevgi diyor

gözlerin yağmurdan sonra yaprakların yeşili

bi de başını çeviriyorsun ki

yanında ben varım

c.y

dünyanın yuvarlak olduğunu bilmek ve bir ayağı yolda olmak hoşuma gidiyor*

2011-07-28T18:01:00.001+03:00

mezzo voce

(tık&tık)

anısı biz olalım bu sokakların

öpüşmediğimiz tek saçak altı

hiç bir otobüs durağı kalmasın

biz yürüyelim kent güzelleşsin

gürültüsüz sözcükler bulalım

yeni sevinçlere benzeyen

biz gelince bir yağmur başlar

yüzün çizilir buğulanan camlara

bir uzun karartma biter

akasyalar köpürür birdenbire

ve her avluda adınla anılan

çiçekler sulanır akşamüstleri

bir arkadaş evine uğrarız yolüstü

bir fincan kahve içeriz, ısıtır bizi

başını sessizce omzuma koyarsın

gülüreyhan olur soluğun

biz kalırız kuşlar dönüp gelir

her balkonda bir menekşe sesi

belki yeniden güzelleştiririz

adları değiştirilen parkları

perdeleri hiç açılmayan evlerde

ışıklar yanar çocuk sesleri duyulur

tanıdık sevinçlerle dolar yeniden

kendi sesini kemiren alanlar

anısı biz olalım bu sokakların

ve hiç durmadan yağmur yağsın

biz gürültüsüz sözcükler bulalım

sarmaşıklar fısıldaşsın yine

gidersek birlikte gideriz

yeni sevinçler buluruz hüzne benzeyen

a.t

*cesare pavese

“fear’s very useful. like darkness; like shadows… it’s queer that daylight’s not enough. we need the shadows, in order to walk.”

2011-07-28T14:08:00.000+03:00

ave maria

(tık&tık)

benim bir canla sevip

bin özlemle andığım,

bari gölgeni bırak bana

su çiçeklerinin en güzel yanları

budur,

giderken gölgelerini verirler suya.

güz akşamları dal kıpırdamazken,

suda halkalanan gözleridir

sen de gölgeni bırak bana.

gönlümün bin güzelliğiyle inanıp

sevdiğim,

güzelliğini burada ince ince aratma.

bir kıyıya, bir gün inen fırtına gibi

birdenbire bir şeyler bırak.

birşeyleri soğut,

birşeyleri yak,

dağıt birşeyleri,

birşeyleri kur.

kendini hiç yokmuşsun gibi aratma...

a.t

...

2011-07-20T15:33:00.000+03:00

crazy love

(tıklayınca açılır youtube'nin kapısı)

gözlerinin karşılaşmadığı bir duvar

bulursam göçmen bir kuş posteri asarım, bulamazsam

atlarım özenle hazırladığım uçurumdan

uçurumda çiçek açmaz, bunu kutsal metinlerde

peter pan’da, kaptan swing’te

gündelik ölümler için çalan müzikte buldum

yoruldum. gözlerinin karşılaşmadığı bir duvar

bulursam çarparım. yalnızca derin aşklar için

çalan bir müziğin ritmi var sesinde

düzensiz intiharlar var, aynanın arkası var

kesilen ve kesildikçe güzelleşen damarlar var, acı var

koyu var, sis var, mutfak lavabosunda

her parmağını eşit boyda kesen biri var

onun titizliği var, onun kanı var

aynalara yansımayan yüzün var senin

düzensiz intiharlar çiziyorum kağıda

nasıl çizilir deme, bari sen deme bunu

bulduğun ilk ipi dola boynuna, bulduğun ilk yarasayı

koynuna al, beni hatırla, beni acıt ya!

göğsünden havalanan göçmen bir kuş kadar

bari sen kabul et, yakışıyorum aşka!

a.ö

özlem

2011-07-15T15:25:00.000+03:00

özlem, ne yalnızca sen,

ne yalnızca ben'dir -

özlem, biz'dir.

özlem

biziz..

o.a

aşk mavi bir anı olarak aramızda dolaşır ve durmadan mırıldanır...

2011-07-07T13:25:00.001+03:00

blue sun

öyle çıplaktın ki içinde şiirden başka hiçbirşey yoktu

...
inandım aşk da bir mavidir şiir de. uzaktaki mavi kıza sıcak mavi mektup yazmak için tuttum anılardan da öncesini arandım. çocukluk anılardan da öncedir. ve aşk şiirden önce çocukluk gerektirir. aşk olunca çocukluklar değiştirilir.insan kendi çocukluğunu bir arkadaşına ödünç vermeli değil mi? hem kimsenin çocukluğu kimsede kalmaz, aşk olsun diyedir bütün bunlar, nasılsa insan birgün çocukluğu gibi kendine kalır. kalırız, anlarız: çocukluk da bir şehirdir ve şehirler bazen birbirlerine konuk gitmelidir, aşk sebebiyle. karalar denizlere bu mavi sebebten ötürü konuk giderler. çocukluğun, şehirlerin, şiirlerin bir zaman sende ve bende, bir zaman birbirimizde konuk olması aynı sebebin sıcaklığındandır. geçeriz ve anlarız:herşey bir sebeb üzerine bulut toplar, mektup olur. turnalar bir bozkır mektubu gibi göz hizamızda uçarlar ve her yolculukta gözlerimiz dolar. en çok aşk içindeyken gurbet duygusu insanın kalbine dolar. akşamından içli, ıssızlığından ürpertili, çokluğundan azlığından dertli, varlığından yokluğundan kederli olduğumuz bir şehr-i aşk gibi dolaşırız hayatı. aşk ile kurduğumuz cümleyi de sayamayız, kırdığımız cümleyi de. kurarız, kırarız ama anlamayız. öyleyse anlam olmak için yeterince çıplak bir kelimeyi, cümlenin kalabalığından, kabalığından kurtarmak gerekir. aşk deyip susmak, mavi deyip susmak gibidir. küçük kız çocukluğun içindedir, çocukluk şiirin içindedir, mavi kız olur, aşkın içindedir, sıcak mavi bir mektubun içindedir. bazı mektuplar şiirden ıslanır, bazı mektuplar aşkla ısınır. bu mektup hem sıcak, hem mavidir. aşkla mühürlüdür. yazıldığı yer de şehr-i aşktır okunduğu yer de.
"dil üşümeden daha üzülmeden ten/açılıp saçılsın bize nara gidelim/ev ki nar gibi içiçe bahçe/kadın aşka bahçe, deli sarmaşık/tutunup aşka hemen nara gidelim" hevesiyle yazılmış, mavi bir pul ile süslenmiş ve içinden üç büyülü harf... biri senin kalbine, biri benim kalbime, biri de bu mektubu okuyanın kalbine mavi kalemle yazılmıştır.

h.e

*mavi ülkenin içi sıcacık mavi insanlarına....

geceye not....

2011-07-07T03:09:00.001+03:00

şarkıya tık tık...

"kalbimiz

yerin ve göğün alt edilmez bir dirilikte olduğu

tutkumuz, direnmemiz, ellerimiz, kalbimiz.

kalbimiz

kalbimiz hızla gelişecek"

ve sonra

havana

fizy'ye dulce pontes yazan y., bütün gece şarkılara ve " haziran, tekrar" diyen kitaba esir olur...

sevgilimsin, kim olduğunu düşünmeye vaktin yok, yapacak işleri düşünmekten

2011-07-04T18:25:00.002+03:00

sevgilimsin, kim olduğunu düşünmeye vaktin yok, yapacak işleri düşünmekten

kalabalığın içinde kalabalıktan biri

gecenin içinde bir yıldız, yitip gitmiş çocukluk gibi

sevgilimsin, ak dişlerini öpüyorum, aralarında bir mısra gizli

dün geceki tamamlanmamış sevişmeden

sevgilimsin, boğuk aşkım, kanayan gençliğim

uçuruyorum seni çocukluğuna doğru

kanatların yorulur, ter içinde kalıyorsun

gece yanıbaşımda bağırarak uyanıyorsun

her sabah el sallıyorum metalle karışmana

sevgilimsin, arasıra bir kağıt koyup erteliyoruz aşkı

otobüslerde ve trende kaçamak yaşanan

ve bedenlerimiz kana kana kanayamadan yan yana

a.b

Onur Caymaz: Unutmayacağız, ihbar edeceğiz, ihtar edeceğiz, ifş...

2011-07-02T16:10:00.000+03:00

Onur Caymaz: Unutmayacağız, ihbar edeceğiz, ihtar edeceğiz, ifş...: "Şu görüntüyü hatırlıyor musunuz? Ben 16 yaşımdaydım, gayet iyi hatırlıyorum. Yeni yeni şiir yazmaya başlamıştım. Yaz günü, babam balk..."

ama yine de umudumuz kalabalık.

2011-07-02T01:50:00.001+03:00

uzandım usulca cigarama;

yavan ömrüme katık.

ben o gün öldüm gülüm,

bir daha ölmem artık.

*başlığa tıklandığında metin altıok'un son yazısını okumak mümkün....

şimdi, gözlerime baka baka aşk diyorsun...*

2011-07-01T19:10:00.002+03:00

lütfen şarkıya kulak kabartın....

hepimize yeter bu aşk aralık tut kalbini

üşürsen temmuz tut, kar tanesinin

yumuşacık süzülüşü gibidir sevişmek bu kalabalıkta

her aşk biraz yaklaşmaktır kansız bir cinayete

her aşk taslaktır, tasadır belki de

yalnızca 5'i olan bir saate bakıp bakıp

ağlamamaktır, tutmaktır kendini boşalırken bile

kaybolan ya da ne bileyim güpegündüz çalınan

kum saatidir, çingene sesidir, hepsidir.

neşter girdi mi kalp guguklu saatin

ötmesini öğretir zamana; hasrettir zaman

kırılan aynaya. hepimize yeter bu aşk

neşter yetmez ama; tahta bir kazık, kızgın yağ

bir poşet tiner, yeni çekilmiş

ayak tırnağını yalamaktır

kapana uzatmaktır dilini

işlenmemiş suçları itiraf etmektir aşk

herkes birbirine fazla narkoz versin lütfen

rica ederim zorluk çıkarmayın baltaya

korkuluklara saygılı olun mesela, tırmanmayın

direklere neye yarar bu; neye yarar ısıtmak

dün ölen bir kadavrayı mor bir aşk uğruna

açık bırakıp bu kalbi ameliyat masasında

resim yapmalı, deli gibi resim yapmalı

kayıp bir turuncu kokusu var havada

a.ö

* ah muhsin ünlü

bu gece ay savrulur ömrüm üzerinden

2011-07-01T14:40:00.003+03:00

venus as a boy

bu gece ay sarkıyor ömrüm üzerinden

bavulumu toplamışım canım derlenmiş

şarkı söyleyin diyorum ben giderken

*dün'e not

yüzün

2011-07-01T14:25:00.000+03:00

yüzün müdür acaba yolumu dolaştıran?
acının bu solgun haritasında,
kendime yeni duraklar bulduğum.
ulaştığım ıssız dağ doruklarında
yüzün müdür hep sorular sorduğum,
bakışının titrek aydınlığında?

aslında ne bulunur bir gezginin yanında
kendi yüzünden başka,
hüzünle bileyen direncini.
bir suyun ürpermiş aynasında
apansız gözgöze geldiğim.
ayakları ayaklarıma bitişik
kımıltısız bir gövdeyle rüzgârın sildiği.
bir bulup bir kaybettiğim
yani bir gezginin hep gittiği,
senin yüzün benim yüzüm değil mi

m.a

bir kıyı kahvesinde

2011-06-29T11:30:00.000+03:00

gün ağmıştı. adaçaylarımızı söylemiş miydik?

üç kişi bir köşede oturmuş ağ yamıyordu.

kimimiz aznif oynuyor, cıgara üstüne cıgara

yakıyordu kimimiz. sanki dünya durmuştu

öyle dalmış gitmiştik. kendi kendimizdik.

bir sürü kırlangıç dışarda camlara vuruyordu.

birden bir ses, yüzüne karışmış bıyıkları,

-deniz çekildi, dedi. hepimize tutup

denizde gezdirdiği gözlerini. büyük

bir boşluk bırakıp sonra da arkasında

kalktı.

biz işte o zaman gördük onu

ve çekilen denizi.

o zaman çıktık kendimizden.

dışarda bir dilim ekmek gibiydi gök.

i.b

mıknatıssız bir pusulaya

2011-06-25T14:37:00.001+03:00

...kimbilir sevgili dostum, sen de o kuzey ülkesinin sokaklarında bulursun kendinin kayıp bir parçasını, içimizden ölürcesine dilediğimiz, elimizde çiçek açmış sardunya olur. hayat birazda bu değil mi, unutmak ve hatırlamak. annelerimizin bizi hayata salarken olduğumuz şekli bulma çabamız. sanki üstümüzden hiç rüzgar geçmemiş, sanki hiç fırtına yememiş, hiç dalgalarla eksilmemişiz gibi değil, böylesinin imkansızlığını bilip, eksilip de tamamlanmayı başarmışız gibi.

yirmibeş haziran,

balkonda bir mum,

bekliyor rüzgarın kendisini söndürmesini...

mektuplar kıymetlidir, yanlış okursanız kıyamet kopar, pula dönersiniz.

2011-06-24T02:30:00.000+03:00

aşkla damıtılan renklerin arasından çılgın bir hayat geçiyordu. mor imgeler yağıyordu yaprakların arasından. renklerin hayatı ruhumuza sığamayacak kadar resim olmayı bekliyor ve benim şu iflah olmaz serseri rüyalarım uykusuz bir sahil yürüyüşü kokuyordu. belki de biz ıtri ile bach arasında sıkışıp kalmış yalnızlık şarkılarıydık. belki de açılmayan bir kapının önünde yıllardır o bilgeyi bekleyen, sır kokan masum çocuklardık. sen benden, ben senden vazgeçemiyorduk ve her birimizden aşk kıyameti kopuyordu. üşüyordu kıymetli yanlarımız. tutkuyla geceye hazırlanıyordu kadın. boynundaki küçük melek dövmesi üşüyordu. düşlerden birlikte uyanmak mümkün müydü? uzak ve yetim olanın gurbetine düşmüş üzgün birer şiir gibiydiler ikisi de. “sizin şarkılarınızdaki o ince derinlik bende yükseklik korkusu yaratıyor“ dedi adam. gecenin ıslığı hiç susmuyordu. vazodaki beyaz gül hıçkırarak ağlıyordu. “biz birbirimizin içinde ‘ullyss’in bakışı” gibi kaybolduk dedi adam.

mektuplar kıymetlidir, yanlış okursanız kıyamet kopar, pula dönersiniz.

e.t

güneşin aynasında,

(tıklayın & dinleyin)

ince mavi hat, kuğunun kapalı kanatlarında...

2011-06-22T23:50:00.001+03:00

sarabande

(tıklayınca açılır fizy'nin kapısı)

"hepsi budur; kenardaki otlar...

yüzüm hep suya bakar benim, suya dalar çıkar.

bu göl; içinden bir ömrü geçirdiğim dünya

bu durduğum, peşimsıra büyüsün diye rüya

bu yavrular kanat açtığımız,

birbirimizin göğsüne durduğumuz filan...

bu gördüğün göl kadar. bir de işte kenardaki otlar...

kuğuysan, yeminliysen bir ömür bir aşka.

diyeceğim; gitsen başka düğüm kalsan başka.

ama vardı gidenler, onlarda gördüm;

( her gidende seyreklikti, bir şey, uçtun da orda ne gördün ! )

gitmemeyi seçtim ben, kaldım üst üste, kördüğüm.

öğrendiğim; bir kuğu yeminliyse aşka ömrü gibi

göldür bütün dünya, bitmez boynun eğriliği."

b.k

fotoğraf, canım nil tarafından çekildi, çok sevdiğimiz kuğulu park da... kuğuları sevdiğimden midir, şiirden mi, yoksa nil beni böylesi bildiğinden midir bilemem, her baktığımda sızlıyor içim.

uçurumu anladım/ inadım bitti artık/ uçurumu anlayan haklıdır/ uçurumu anlayan susar

2011-06-16T20:49:00.000+03:00

önü denizle başlayan rüzgarlı bir kasabadaydık.

sanki yıllardır oradaydık. her şey düzelecekti.

orada doğmaya çabalayarak öldük.

meleğim nehir kanatlarını uzaklıklarda yıka şimdi.

soğuktu, ısınamıyorduk. bu kadar yakınken. aramızda

yalnızca o hava boşluklarının dolaştığı odalardaydık.

biriken bütün rüzgarlar işte orada, o deniz kasabasında

o çok köpekli, çok rüzgarlı yerde patladı. ikimizi aynı

gökyüzüne baktıran, neydi o, ışık söndü. sustum.

sustum. sustum. sustum.

bütün aşkların sonunda yaptığım gibi,

konuşmak hiçbir şeyi, hiçbir şeye ulaştırmıyordu.

biliyordum.

rüzgarlar.. pansiyon.. teras

blue cult.

akşam yürüyüşleri. akşamın batısına

meleğimin kanatlarını da oraya götürerek.

metropollerin asi özlemi sonra

ah benim kaçak sevgilim: istanbul

fincanlarda yol görünmedi bana yaz boyunca.

terin ter, gövdenin diğer gövdeyle buluştuğu yer.

kaç sevişme hatırlıyorsun o günlerden. güç. zor.

yitik hafızam: öksüz çocuğum benim

kendini unutma olur mu?

sustum. sustum. sustum. başkalarının ilgili yollarına

adım atan ayaklarına susarak baktım. yanımdayken kalktın.

gövdeni gövdemin karşısına, sana ilgili gövdelerin

yanına bıraktın. sustum. seni yabancı olduğun gövdelerin arasından çekip çıkaramıyordum.

bunu yapmayacak kadar büyümüştüm. kendini yormanı

sessizce izleyecek kadar büyümüştüm.

meğer dalından düşecek kadar büyümüşüm.

yaprağın ağaçsız kalışını

ağacın çıplaklığını

rüzgarın şiddetini ve rüzgarın

onların her ikisine de ne yaptığını gördüm.

meğer dalından düşecek kadar büyümüşüm.

b.k

tık&tık

ki, görmek inanmanın en geniş kapısıydı...

2011-05-29T02:05:00.002+03:00

shadow blues

(tıklayınca açılır fizy'nin kapısı)

yalnızlık âsâsıdır musa`nın, nuh`un gemisidir, isa`nın çarmıhı,

muhammed in devesi.

teraziden havalanıp bakkal hüsnü'nün, omuzlarına konan sineğin kanadıdır

sinek için,

elimdir benim, ayağımdır.

tenimdeki ürpertidir ansızın,

ansızın bana bakışınızdır.

h.a.t

geceye not

2011-05-28T02:20:00.001+03:00

zamanı unutursak bir filmden diğerine

" only in dreams

in beautiful dreams"

şarkı için

...

(tıklayınca açılır youtube'nin kapısı)

...

2011-05-28T01:59:00.000+03:00

nesnelerin çekiciliği, bize dokunmadıkları ölçüdedir...

2011-05-28T01:51:00.000+03:00

“ama düşünüyorum da, insan aklının yarattığı en sınırsız oyun olan satranç ile insan imgeleminin doğurduğu en bitimsiz öyküler zinciri olan bin bir gece masalları arasında gizemli bir yazgı ortaklığı var sanki. ikisi de insanda tuhaf bir sonsuzluk duygusu uyandırıyor. ikisi de durmadan çoğalıyor: biri, hamle seçenekleriyle; öbürü, birbirlerinin bağrından doğaduran öyküleriyle. sonra, satranç kadar, bin bir gece masalları da bir oyun. satrançta amaç, rakibin en değerli taşı olan şah ı kıstırmak ve kaçamayacak bir duruma düşürmektir. bin bir gece masalları da, bir kadının bir adama ettiği bir oyun üzerine kuruludur. sultan şehriyar, karısının kendisini aldattığını öğrenince, hem onu, hem de onunla birlikte olanları öldürtmekle kalmaz, tüm kadınlara beslediği kinle her gün bir başka kadınla evlenmeye, evlendiği her kadını öldürtmeye başlar. artık yeni bir gelin adayı bulunamaz olunca, vezirin büyük kızı şehrazad, babasına onu sultanla evlendirmesi için baskı yapar. sonra sultana her gece bir masal anlatmaya başlar. ama her gece masalı bir yerinde keser ve ertesi gece tamamlayacağına söz verir. masallar o denli çekicidir ve sultan bunların sonunu o denli merak eder ki, şehrazad ın idamını her gün erteler ve sonunda onu öldürtmekten vazgeçer. şehrazad ın yaptığı, hem şehriyar, hem de masalları dinleyenler ya da okuyanlar için hazırlanmış bir oyun değildir de nedir?”

c.ü

güne not

2011-05-24T18:29:00.000+03:00

inen akşamın şarkısı olsun bu....

ben mişim -neymiş- su sesiymiş

oymuş -cam kırıkları gibi gövdemi yakan-

yanağında sardunya kokusuyla yazdan

kimmiş o gelen ya giden kimmiş

bir yabancı mı, yoksa bir ermiş

değilmiş, bir çağrı bile yokmuş uzaktan.

güneş mi batarmış bir özel ismi bitirir gibi

yanmış bir ağacın yaprakları mıymış kımıldayan

ne kalmış bir önceden ya da bir sonradan

kim koparmış dalından bu yabani incirleri

ya kimmiş kıyıya çeken hayalet gemileri

ne yazılmış nereye bu garip kargaşadan.

yıldızlar, büyülü ülke adımı unutturan

bir kaya, bir ot, bir akarsu

hangi yaz şarkıcılarının ürpertili korosu

ki bütün ölüleri sığa çıkaran

ve kenti bir ölüm derinliğine salan

yani bir gül solarken bir gülün açma korkusu.

şiirler yazdım, kitaplar okudum

elimde bir bardak aldım, onu yeniden oydum

derinlerde kaldım böyle bir zaman

kim bulmuş ki yerini, kim ne anlamış sanki mutluluktan

ey yağmur sonraları, loş bahçeler, akşam sefaları

söyleşin benimle biraz bir kere gelmiş bulundum.

e.c

zaman kalp atışlarının yaşamı hızla parçalara ayırdığını duyacaktır

2011-05-24T00:39:00.001+03:00

defalarca bu şarkıyı dinledim... sayfa kırkdokuzu uçuruyordu, baharın tepelerden başka bir yere uğramayan son rüzgarıyla... bergamut kokuyor hayat,bedensel acıları ezip geçiyor ruhumuzun dalgalanması, gece kendini hızla akan bir nehir misali götürüyor biryerlere, bulutların karanlığına aldırmadan, tüm kapıları tek tek kapatarak...

"ama bir noktada, belki de içgüdüsel olarak, insan geri döner ve arkasında bir kapının kapanarak dönüşü olanaksız kıldığını farkeder. işte o zaman birşeylerin değişmiş olduğunun ayırdına varırız, güneş eskisi gibi kıpırtısız değildir, hızla hareket etmektedir; ne yazık ki, henüz bakmaya bile fırsat bulamadan, onun ufkun ucuna doğru hızla kaydığını, bulutların da gökyüzündeki mavi koylarda hareketsiz durmadığını, birbirlerinin üzerine çıkarak kaçtıklarını, iyice acele ettiklerini görürüz.: zamanın geçtiğini ve günü gelince yolun zorunlu olarak son bulacağını anlarız.

belirli bir zamanda, arkamızda bir kapı kapanır, kapanır ve şimşek hızıyla kilitlenir,geri dönecek zaman kalmamıştır..."

her şey daima daha önceden başlamıştır, her romanın ilk sayfasının ilk satırı, kitabın dışında olmış bir şeye göndermedir.*

2011-05-22T22:33:00.001+03:00

bir türlü toplanamıyor kafamda düşünce, koltuğun minderinde bıraktığım yer soğuyor

...

2011-05-10T22:30:00.000+03:00

kumanda panelinde izlediğim hiçbir bloğu göremiyorum, kim ne yapmış bilemiyorum...

hani nasıl düzelir, ne yapılır?

hazır gelmişken

tık tık

dinleyin...

geceye not...

2011-05-02T00:45:00.002+03:00

polonaise

(tıklayınca açılır youtube'nin kapısı)

olmayan anılara duyulan özlemlerin gecesi, yağmur bir var bir yok, zaman bir akıyor bir duruyor,

yeniğiz

düşlerin gecelerine...

“kimi zaman olduğu gibi mucize gerçekleşir, gizli çatlağın iki yakasında, her biri en uygun toprağı seçmiş değişik türden iki yeşil bitki yanyana bitiverirse; ve aynı anda kayanın içinde,onbinlerce yıllık bir fasılayı kanıtlayan, birbirine benzemez karmaşık kıvrımlar sunan, iki amonit kendini gösterirse, işte o anda zaman ve mekan birbirine karışır. anın yaşayan çeşitliliği çağları birbirine bitiştirir ve sürdürür. düşünce duyarlılık yeni bir boyut kazanır, o boyutta her ter damlası, her kas kasılması, her soluk alma bir tarihin simgesi haline gelir. bedenim bu tarihin devinimini tekrarlarken, aklım anlamını kavrar. yüzyılların ve uçsuz bucaksız toprakların birbirleriyle nihayet barışık bir dille söyleştikleri, daha yoğun bir anlaşılabilirlikle çevrelendiğimi duyar gibi olurum.”