üçüncü zaman

bu dünyanın tam ortasında kendi kozasında hala süren bir efsane var, geçip gidiyor yerine ait olmayan bütün gölgeler, herşey zamanında yaşanıyor, yanyana... birbirini hiç ürkütmeden.

kendine bahçe arayan ölü duvarı

kendine gece arayan bahçe

kendine kendini arayan

tuzlalar boyunca yürüdü gitti

uykunun derin atları

ot ile koru arasında bir zaman

bozgun ile lehçe arasında bir zaman

 ölüm ile ölüm  arasında

kirece bulanmış ay kendine mağrur bir zakkum seçti

acıyı  böyle bildim

kar buğdaya indi

ekinleri ısıtan yaz mızrakları ve ateş

kara kelebek. kara memleket. sisin gümüş yılanı

orman ışığını keser

ama silemez varlığını

her şiirde saklı duran güneş

içimdeki çıplak güdü

ben seni böyle bildim

derin kalıntılarını topla

ellerini kirletmeden

geçtiğin yolların

bulanık ayların suçlarını ver geriye

köklerine aktar bütün sustuklarını

geceyle gündüz arasında bir zamandı

kanına karışan,  şimdiyse çömlek zamanı

kendine kendini arayan

buraya seninle geldim

m.m

birazdan patlayacak güneşli gökyüzüne bakarken...

birazdan patlayacak gökyüzüne bakarken okuyordum, kulağımda kulaklığım kaybolduğum müziğin içinde. birden düştüm müziğe, aşka, dansa...  hani konuşuyorduk ve merak ediyorduk, taşımak zamanı kendinle mümkün mü diye. hatırlamak için unutmak gerekiyordu, bense hep biraz seninle yaşıyordum.
usulca bıraktım kitabı elimden... komik ama ben yalnızken dans ederim, hatta çocukluğuma döner şarkı söylerim aynalarda. kendimi bir sahneye koyar içine sevdiğim herşeyi doldurur, usulca gezerim ben evrenini. ben bazen bir milyon kişi olsa içimde bir tek senin yokluğunu çekerim.

ben bazen dokunuyorum yüzüne konuşmadan, belki de herşey biraz susarak ve iç çekerek, kapatınca gözlerini, duyarak nefesinin o eşsiz tınısını. sevgilim, dans edelim mi?

if