mum

odanızın mumlarını kendi elimle yakardım

senin aşkın kırmızı mıdır

(aşk, o duvar saatı)

yeniden derinden anladım artık

senin aşkın kırmızı

senin yüzün gece midir

(yüzün, o küçük su yolları)

bütün renkler ezberimde de söylüyorum

senin yüzün gece

senin sesin akşamüstleri mi

(sesin, o deniz kıyısı)

bütün sesleri yaşadım da biliyorum

senin sesin akşamüstleri

senin gözlerin göl saatleri mi

gözlerin o dünyanın en güzel arabistanı

bütün kitap adlarını düşündüm

senin gözlerin göl saatleri

i.b

 

mum&bülent ortaçgil

115.

özlem - şimdi ne?...
apaçık bir deniz, ay'ın yanında venüs,
- ve bir dar, karanlık, sessiz geçit...

oraya oradan yürümek....

şimdi, bu...

özlem - nedir ki: biz kendimiz değil miyiz - hep özleyenler; özlemleri hiç bitmeyener - kendileri özlem olanlar : özleyip duranlar, boyuna...
yerleri olmayanlar, özlerler-

o. a

korku ve yakarış

...

yine uyandım

sabah

yine büyük

ismimle ancak

aynı sarnıçta düş ve gerçek

alıp veren sakınan etim

soluduğum bakış

can levham duvarlarım senin

bana giysi verdin

öyle biliyorum giyinmeyi

beni doyurdun

böyle biliyorum doymayı

ve sayıyorum kimse yok

öyle böyle bir doğa

yalnız beni götürüyor kıyamete

görüyorum ki farkediyor

gülümserken korkuyorum

elime açılıyor yüzün

duyuyorum buzlar gibi

sensin bana

sanki kendimden bana

içimden tüten

sensin doğduğum sabahları

ışıklarına uzandığım başları

dünyaya bırakan

sensin güden

kanımın düşüncesini

sen ince şavk toplam zaman saf hayat

tek diri

sensin yüzen geceye

tek diri

sensin yüzen geceye

yeryüzü

sen ayrılmadın hiç

evimizden

uyudum yine

gece

yine geniş

c.z