dünyanın yuvarlak olduğunu bilmek ve bir ayağı yolda olmak hoşuma gidiyor*

mezzo voce

(tık&tık)

anısı biz olalım bu sokakların

öpüşmediğimiz tek saçak altı

hiç bir otobüs durağı kalmasın

biz yürüyelim kent güzelleşsin

gürültüsüz sözcükler bulalım

yeni sevinçlere benzeyen

biz gelince bir yağmur başlar

yüzün çizilir buğulanan camlara

bir uzun karartma biter

akasyalar köpürür birdenbire

ve her avluda adınla anılan

çiçekler sulanır akşamüstleri

bir arkadaş evine uğrarız yolüstü

bir fincan kahve içeriz, ısıtır bizi

başını sessizce omzuma koyarsın

gülüreyhan olur soluğun

biz kalırız kuşlar dönüp gelir

her balkonda bir menekşe sesi

belki yeniden güzelleştiririz

adları değiştirilen parkları

perdeleri hiç açılmayan evlerde

ışıklar yanar çocuk sesleri duyulur

tanıdık sevinçlerle dolar yeniden

kendi sesini kemiren alanlar

anısı biz olalım bu sokakların

ve hiç durmadan yağmur yağsın

biz gürültüsüz sözcükler bulalım

sarmaşıklar fısıldaşsın yine

gidersek birlikte gideriz

yeni sevinçler buluruz hüzne benzeyen

a.t

*cesare pavese

... sabah bilgisi

sabah bilgisini öğrendim sonunda

seninle uyanmaktı, uyanıp gözgöze

geldiğimiz anda perdenin hafif bir

rüzgarla açılıp günışığının yüzüne

yansımasıydı: çılgın günışığının

 

a.t

eski bir hüzünle

günlerdir eski bir hüzünle çıkıyorum voltaya

(kötüye işaret bu, üstelik yalnızlığa sığınıyorum)

unutup gitmişim ezberimdeki bütün şiirleri

bulutlara bakıyorum uzun uzun, yalnız bulutlara

o uzak kasaba akşamları düşerken aklıma

tecrit'teki yine bir türkü tutturuyor

ey kalbim sana denk düşüyor bütün bu acılar

acılar tek ve mutlak olan bir şeyi anlatıyor

yağmur kuşları geçiyor avludan sürü sürü

dalların hışırtısını duyuyorum, üşütüyor beni

ötede, kentin üstünde bir şimşek çakıyor birden

suretin yansıyor göğe ve her yağmur damlasına

uzak bir anı oluyor her şey, silikleşiyor

ve alnım ateşler içinde, bir tutabilsen

unutup gitmişim bütün türküleri artık

(kötüye işaret bu, üstelik yalnız sana sığınıyorum)

kısa süren hastalıklar vardır ya, işte öyle

geçip gidiyor akşama doğru hüzün bulutu

resmini asıyorum ranzamın başucuna yine

ve bir türkü tutturuyorum günün son çayında

-teslim olmayalım halilim kurşun atalım!

a.t

ahker

harflerle üstü örtülmüş

bir ahker olsa gerek şiir

yine de yanar birinin canı

kalbiyle açmakta çünkü kitabı

a.t

taylar ve yolcular

çünkü biliyorum : sabrın mesafesine sızıyor susku ;

beklenen fırtına , beklenen bora ve ne gelmezse akla

deniyor bir taşın sabrını , çocuğun uslu sevincini de.

sinsi tarih , aklıevvel felsefe , şımarık geometri

canına okuyor şiirin , yalnızca aşk onarıyor onu

onarıyor ve coğrafyanın her yanı yara bere içinde

yazının ruhu mu olurmuş diyor mahkeme katibi

bu yüzden eskiyor hayat , merhamet yetim kalıyor

bir tek susku kalıyor , dillerde ölüyor birer birer

ölen her dil yalnızlığı oluyor bu dünyanın..

çünkü biliyorum : sabrın mesafesi azalıyor gitgide

kuğunun aryası kuğulara , filler fillere veda ediyor

kendi çığlığının peşine düşüyor bir aborjin

ned kelly kendine bir zırh döküyor ağır demirden

ah ned kelly : cahil ve cesur olum benim

köroğlu’ydu bizim oralarda senin adın yahut celali

çaldığın atın kefaretini ödedin ölümünle , oysa yaşlı

bir çerkes’ten duymuştum : ‘atın fiyatı yoktur’

atlılar geçiyor rüyalarımdan , atlılar geçip gidiyor

hayat canhıraş bir telaş yumağına dönerken

anlatılacak ne çok hikaye kalıyor geride

kelimelerse tutukluk yapan bir silah kadar mahcup..

taylardı mesafeleri hiçe sayan ve yolcusunu

hayal ettiği yerde bırakıp yola revan olan

reddin hayata bağışladığı müthiş gerçek

yıldız şavklarında oynaşan ırmağın delişmenliği

ve kalp atışlarını sarıp sarmalayan alev
bütün bunlar sabırsız bir tayın anlattığıdır

sabırsız bir tayın coğrafya bilgisidir de denebilir

taylar : ölümsüz ama ölümlü , hüzünlü ama cesur

taylar : göğün bulutu , yeryüzünün yalnızlığı

firar duygusunun kışkırttığı büyük öfke

kalbim şimdi bir tayın kalbidir..

a.t

koşaradım

gittikçe yalnızlaşıyorsunuz insan kardeşlerim

ne bir ortak sevinciniz kaldı sizi çoğaltacak

ne bir içten dostunuz var acınızı alacak

unuttunuz nicedir paylaşmanın mutluluğunu;

toprağı rüzgârı denizi göğü

o her zaman bir insanla anlamlı

tükenmez bir hazine gibi kendini sunan doğayı

unuttunuz, gömülüp günlük çıkarların

ve ucuz korkuların kör kuyularına

daraldıkça daraldı dünyaya açılan pencereniz.

fırlayıp ilk ışıklarıyla günün dağınık yataklardan

koşaradım gidiyorsunuz işinize değişmeyen yollardan

kurulmuş saatler gibi günboyu çalışıp tekdüze

uzayan gölgelerle koşaradım dönüyorsunuz evinize.

ne kadar uzaksa bir felaket sizden o kadar mutlusunuz

unuttunuz başkalarının acısını duymayı

küçük çıkarların büyük kurnazları

alışverişe döndü tüm ilişkileriniz, hesaplı, planlı

sevgileriniz ayaküstü, ilgileriniz koşaradım

unuttunuz konuşmayı kendinizi vererek

düşünmeden bir başka şeyi, içten yalın dürüst

dışa vurmayı duygularınızı

unuttunuz, neydi bir ince söze yakışan en güzel davranış.

gittikçe yalnızlaşıyorsunuz insan kardeşlerim

-ki bu en büyük kötülüktür size-

yıkanmıyor bir kez olsun yüreğiniz yağmurlarla

denizler boşuna devinip duruyor bir çarşaf gibi

gerip ufkunuza mavisini, çiçekler her bahar

uyanışın türküsünü söylüyor da görmüyorsunuz.

sizin adınıza dünyanın pek çok yerinde

insanlar dövüşüyor ellerinde yürekleri birer ülke

anlamıyorsunuz inançlarını bir kez düşünmüyorsunuz.

ömrünüzü güzelleştirecek bir şey almadan hayattan

bir şeyler bırakmadan ardınızda gelecek adına

koşaradım tükeniyorsunuz insan kardeşlerim

koşaradım

duymadan bir gün olsun dünyayı iliklerinizde..

ş.e

karda izler

karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün
bir uçurum kıyısında vursunlar beni ki dünya
uğuldayıp duran bir uçurum değil miydi zaten

karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün

adımı yazıyorum kar üstüne ve ıslığını çığlık
gibi incelterek yetişiyor ardımdaki tipi bana
siliyor adımı bir dal kırarak çam ormanından

geçmişim kar sessizliğiyle özetleniyor artık
anılarım buz tutmuştur aşklarım kar yangını
ömrüm parmak uçlarımda eriyen bir kar tanesi

karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün

kar yağıyorken milyon bekerel hüzün yağıyordur
derim ki kar ve hüzün bir aşkın seyir defteridir
yolculuklar ve ayrılıklarla anlatılabilir ancak

karda izler bırakıyorum avcılar peşime düşsün
bir uçurum kıyısında vursunlar beni,vursunlar
bir kahkahayla çekip giderim karlı ovalardan

şairler vurulmalıdır,hayat yakışmıyor onlara

a.t

özletiyor bu yağmurlar seni

burada yağmur yağıyor
aralıksız yağıyor günlerdir
ama sen yine de şemsiyeni
almadan gel ilk otobüsle

buğulanan camlara usulca
yüzünü çiziyorum ki yüzün
bir yağmur damlası olup
düşüyor yapraklarına gülün

güller de bozamıyor bu uzun
karanlık sessizliğini kentin
anılarını yitiriyor sokaklar
bezirgânlaşıyor bulvar ışıkları

tarih de kekemeleşiyor bazan

ki o zaman aşktır tek bilici

aşksa yürümek gibi bir şey

duyabilmek kuşların gelişini

anısı bizsek eğer bu kentin

unuttuğu türküler bizsek

acıyı rehin bırakıp bir güle

anımsatmalıyız bunları bir bir

sonra yürümeliyiz seninle

sokaklara caddelere çıkmalıyız

belki bir aşktır bu kentin

belleğini geri getirecek olan

burada yağmur yağıyor ama sen

şemsiyeni almadan gel yine de

özletiyor bu çılgın sağanak seni

sırılsıklam özletiyor biliyor musun

a.t

kuş ölümleri

gittikçe yalnızlaşıyorum bir sen varsın

karşılığı olmayan sorular düşüyor aklıma

ve kuşların intihar tasarısından söz ediliyor kentte

soğuyan ellerinde kalıyorum bir kırlangıç gibi

ellerin bir mecnun yurdu, upuzun bir sessizlik

birlikte okuduğumuz kitaplar kadar sımsıcak

biz bu kitapları ne zaman okuduk ve niçin

her satırını çizip notlar düştük kıyılarına

dünya upuzun bir çöl sanki, bir buzul kütlesi

karşılık bulamıyorsun aklıma düşen sorulara

ve düşüp duruyor kırlangıçlar, üşüyorum

bir yolcu hüznüyle geçip gidiyor ömrümüz

sesine bir esmerlik düşüyor parçalanıyor yüzün

kayıp gidiyor parmaklarımın arasından

bir aşkı anlatmak için seçtiğim sözcükler

hep yanlış numaralar düşüyor telefonlarda

kaçırıyor korku bakışlarını eski tanıdıklar

bir sen varsın kurtulursam bu aşkla kurtulurum

gülüşü süt mavisi insanlar vardı/ nerede şimdi

çoğunun adını unuttum çoğunun kimliğinde kazınmış adresler

nevin canına kıydı geçen gün, şiir gibi bir kızdı bilirsin

öner enfaktüs geçirmiş içerde, kesik kesik öksürürdü eskiden

ayşe ise acemi bir sokak yosması artık

üşüyorum, ama sen anılarla sarma beni ve anlat yanlızlığımızı

a.t

savrulan külleri ömrümüzün

bir kızın kocaman gözlerinde gördüm

bulutların dağlara sessizce çöküşünü

çocuksu susuşları gördüm, kırılan sevinci

ve kalbimi puslu yamaçlardaki pusulara saldım

çobanlar çoktan inmişlerdi ovaya

bense yapayalnız bir ağaçtım doruklarda

harelenen sularda bir yanık kokusu

ve uzun boyunlu bir kızın gülümseyişi

ışık zamana bağlı zamansa onun kocaman gözleridir artık

anladım tarih de yazılmaz bir aşkın sayfalarına düşmüyorsa gün

yalnızdım, yapraklarım dökülmüştü bir bir

deryalara savrulup çöllere düşmüştü

bir duman tütüyor yine hangi kent yandı

hangi sokakta vuruldu sevgilim

bir demet menekşe bir avuç toprak

burkulan bir yürek miyim hep

sesimde bir yanma bir kekrelik

uzayıp giden bir çöl yalnızlığı

gazeteleri okumuyorum başım dönüyor

sulanmamış çiçekler gibi kuruyor her şey

her şey bir yolculuğun hüznünü taşıyor

gidip de gelmemek üzere bütün yüzler

puslu yamaçlarda bir çakal gölgesi

bir dağ suskunluğu yürüyor kentlere

yenilen biz miyiz yoksa aşklar mı

bir kızın kocaman gözlerinde görüyorum

savrulan küllerini ömrümüzün

bu kenti ayrılıklar yıkacak birgün biliyorum

ölümden şikâyeti yok ölüp gidenlerin

ama bir kızın kocaman gözlerinde yangınlar çıkıyor

acılar dehşetli kinlendiriyor beni

kabarıp duruyor içimde, kabarıp duran bir okyanus

yurdumu arıyorum batık bir tekne değilim

yurdumu arıyorum kızgın küller ortasında

a.t