güne not

throw it away

(tık&tık)

ne yaşamaktan korkuyorum ne de ölmekten

yağmurdan sonra size rastlayıncaya kadar

siz yağmurdan nasıl korkuyorsanız kardeşlerim

ben de sizden öyle korkuyorum hala

meğer insan kardeşiyle korkutulurmuş bu dünyada...

h.e

insanlar ölüme göre değil...

bu dünyadan zararlı çıkıyor her şey

insan da hayat da ölüm de

aşktan kurduğumuz kabile bile

dağıldı diyordu yerliler

yabancılar sebep olmadı buna

gökyüzü çökmedi,

toprak çağırmadı

yağmuru söktüler ruhumuzdan

ve dağıldık bir anı bile kalmadı bundan

hayat dağılınca ölüm kalır mı

yağmurun anısı yağmaktır, yağmur

 yağıyorken yağmurdur, şiir huyludur

şiir de yazıyorken anıdır

çatmaktır aşkın da anısı bir başka anıya

yağmurun da şiirin de aşkın da

anısı tez geçer, ruhu kalır, rivayeti yayılır

anısı, ruhu, kabilesi aşktandı

ilk ve son sebebi aşktı insanın

aşktı hayatımızı durmadan karıştıran

ve aramızda ölüme en son yakışan çocuk

aşktı, 'kaderim ol' derdik, olurdu

aşktı, en çok ona dua ederdik

aşktı, yokluğunda kendimize küserdik

aşktı, 'sebebim ol'du, olmadı

sanki tanrı kabilemizi sınadı

aşktan da kaldık hayatta ölümden de

kaldık ve 'var'ımız yoğumuz oldu

daha çok 'var' olacakmışız meğer

daha çoğumuz 'yoğ'umuz oluncaya dek

'var'lığım 'cehennemin öbür adı'ysa

yalnızca 'gelmiş bulundum' diyeceğim' buraya

beni kimin gönderdiğini söylemeyeceğim

yolcuyu da övmeyeceğim yolculuğu da

avunmanın uzun yokluğu ben de sürsün

'var'lığım bir avuntu bulmasın benden

üstelik coğrafyayı bir 'his ' olarak gören

bana ne serüvenden

bana ne  'var'lığımdan yolculuğumdan?

bu 'his' bana dilimi unuttururyor

avunmaz siyah bir his

üstüne kurduğum o işlek dil

kasabaya gelince neden susuyor

ölüm bizden üşümemişti daha

bizden başka tanıdığı yoktu bu kasabada

bahçeye tuzak kurak çocuklar yoktu

ölüme kurulan bir tuzak değildi büyümek

hayatın anlamını bilmiyorum bilmesine de hala

biliyorum çocuklukla gençlik arasında bir yerde

sıkışan o tarfisiz duyguyu

herkes hayatı anlamsız ve sıkıcı bulurdu

orada ben de bulundum ve hayatımı

herkesin bulduğu gibi buldum;

ölüm, hayatın kardeşiyse

yaşadığımız bu anlamsızlık niye,

ölümün bizi tanıdığıysa gülünç bir iddia

gülünç bile olmayan şu hayatı

ölüm tanısa ne tanımasa ne?

bu 'his' dilime vuruyordu

avunduğum bu gri his

üstüne çalıştığım o saf dil

aşka gelince nasıl coşuyordu

bir şiir de sayılmaz bir mektup da

yağmurla şımartılmış bir çocukluğun

kaprisi de denebilir o zamanlar

defterime yazdığım şu itiraza:

'insanlar insanları öldürmek için

doğuyorlar yaşamak için değil

insanlar en çok birbirlerini

anlamamak üzerine anlaşıyorlar

insanlar birbirlerine göre değil

yaşarken ölüm gibi diyorlar aşka

birbirlerini öldürüp aşk diyorlar buna da

aşkın 'ben'i öldürdüğü de yalan

aşk sendeki 'ben 'için

gerekli sana

herşeye aşkla başlıyorsak

demek ki aşk o büyük tuzak

herkes aşkı sevdiğini söylüyor

ben aşkı değil bir insanı

sevmek istiyorum seni beni

birbirimize anlatacak birşey

istiyorum, aşkın ölüsü olmak

istemiyorum, korkuyorum çünkü

ölümüne aşık olmaktan da

yarı yarıya öldüm sayılır hem

yarı yarıya öldürdüm sayılır seni de

ikimizden biri ölü çıkacak, yeter

bu aşkta ikimize bir ölü

onu gömelimn atık, o diğer

ikimizi de öldürmeden

ve aşkın kuyrbanı

bir ölümüz olsun ikimizden

...

insanlar birbirine göre değil

hayata göre, ölüme göre değil

eve fgöre ruh yok aşka göre sokak

bu yaşadıklarımız ölüme göre değil

...

bu 'his' yağmurdan geliyordu

avuttuğum bu mavi his

üstüne açılan o apalı dil

yağmurdan sonra eve dönemiyordu

evine dönemeyen dil parçalı

bir bulut gibi kekemedir

siyah kasabada bir 'his'

uğruna şiir yazılsa da artık

cinayeti kim hissedebilir....

aşk mavi bir anı olarak aramızda dolaşır ve durmadan mırıldanır...

 blue sun

öyle çıplaktın ki içinde şiirden başka hiçbirşey yoktu

...
inandım aşk da bir mavidir şiir de. uzaktaki mavi kıza sıcak mavi mektup yazmak için tuttum anılardan da öncesini arandım. çocukluk anılardan da öncedir. ve aşk şiirden önce çocukluk gerektirir. aşk olunca çocukluklar değiştirilir.insan kendi çocukluğunu bir arkadaşına ödünç vermeli değil mi? hem kimsenin çocukluğu kimsede kalmaz, aşk olsun diyedir bütün bunlar, nasılsa insan birgün çocukluğu gibi kendine kalır. kalırız, anlarız: çocukluk da bir şehirdir ve şehirler bazen birbirlerine konuk gitmelidir, aşk sebebiyle. karalar denizlere bu mavi sebebten ötürü konuk giderler. çocukluğun, şehirlerin, şiirlerin bir zaman sende ve bende, bir zaman birbirimizde konuk olması aynı sebebin sıcaklığındandır. geçeriz ve anlarız:herşey bir sebeb üzerine bulut toplar, mektup olur. turnalar bir bozkır mektubu gibi göz hizamızda uçarlar ve her yolculukta gözlerimiz dolar. en çok aşk içindeyken gurbet duygusu insanın kalbine dolar. akşamından içli, ıssızlığından ürpertili, çokluğundan azlığından dertli, varlığından yokluğundan kederli olduğumuz bir şehr-i aşk gibi dolaşırız hayatı. aşk ile kurduğumuz cümleyi de sayamayız, kırdığımız cümleyi de. kurarız, kırarız ama anlamayız. öyleyse anlam olmak için yeterince çıplak bir kelimeyi, cümlenin kalabalığından, kabalığından kurtarmak gerekir.  aşk deyip susmak, mavi deyip susmak gibidir. küçük kız çocukluğun içindedir, çocukluk şiirin içindedir, mavi kız olur, aşkın içindedir, sıcak mavi bir mektubun içindedir. bazı mektuplar şiirden ıslanır, bazı mektuplar aşkla ısınır. bu mektup hem sıcak, hem mavidir.  aşkla mühürlüdür. yazıldığı yer de şehr-i aşktır okunduğu yer de.
"dil üşümeden daha üzülmeden ten/açılıp saçılsın bize nara gidelim/ev ki nar gibi içiçe bahçe/kadın aşka bahçe, deli sarmaşık/tutunup aşka hemen nara gidelim"  hevesiyle yazılmış, mavi bir pul ile süslenmiş ve içinden üç büyülü harf... biri senin kalbine, biri benim kalbime, biri de bu mektubu okuyanın kalbine mavi kalemle yazılmıştır.

h.e

*mavi ülkenin içi sıcacık mavi insanlarına....

bu mektubu senin kalbine yolluyorum,el yazısıyla değil külyazısıyla...

bazen hiçbir şey çıkmaz zarftan

hiçbir cümle doldurmaz mektubu

ne günışığı sızar ne akşama ermenin saadeti

kapalı bir yara gibi gezer öyle mektuplar

kim açsa, kim dokunsa eli yanar

bazen sözler boşa gider mektuplar boşa

bazen bir cümleden mektup yanar

bir zarf açılınca

içi açılıyorsa kelimelerin

mektup odur

bir zarf kapanınca

dışarıda kalıyorsa bazı kelimeler

mektup odur

bir zarf daha uzağa

gitmeye hazırlanıyorsa

geride kalan mektuptur

kimseye göndermeyin onu

biraz önce yazdığınız mektubu

size gelmiş gibi okuyun:

mektup yerini bulmuştur.

h.e

bıçak

kadın, gözlerinin eski gürültüsünü

göçebe, ırmağını gezdiriyor, suçortakları gibi,

gövde arayan bıçak, yarasıyla buluşuyor,

bağışlıyor yoksul sevişme taklitlerini

kalbimizin gam yükünden geçilmediği yalan,

yaralarımızı gösterecek kadar seviştiğimiz de.

h.e

lascia ch'io pianga

(tıklayın & dinleyin)

eski ormanlara mektup

bir mektup göndersen de açıp okumasam

ben hangisiyim; sen demekten başka

sana ulaşamayan zarf efendilerinin,

aç beni, başka pulum yok, başka mektubum

yok, yoksul olduğum söylenecek yoksa sana

annemin bir gül olarak terkettiğinden beri

beni gönderdiğin mektuplar ormanına

şehri karıştırmıyorum, yelkeni var

rüzgârı da karıştırmıyorum, seni yanlış anlarlar

kendimi karıştırıyorum, uçmaktan yanayım

ruhuna parmaklarında dolaştıran perinin

tevekkül penceresine konduğu eski ormanlarda

hangi yüzüğünden düştüm bu yolculuğa;

bilseydim, sen gönderseydin, ben o mektuba

yazılacak kadar aransaydım dilinin ormanında

açmazdım yine, yine yüzükler kazanırdın;

bana suluboya bir orman göndereceğini bile bile,

'peri ve eşek' mes'eleni yazdığım bile bile,

ormanlara dair şiirler okumak için

ayrı ve birleşik şehirler kurduğumuzu bile bile,

açmazdım bu sırlara lâyık olmayan şehri

içinden çıkacak ormana

bana orman gönderme, içinden şehir çıkar;

ben bir mektuba gönder, içinden birine

almamış gibi yaparım, vapura binmem,

yoluna inmem, ormanları sisi çökmeden önce

sonra inanırım

mektupların perileri

perilerin ormanları biriktirdiğine

yüzüklerin parmaklarda sessizce eridiğine

inanırım, eski orman tadı sinmiştir

açılmayan mektuba

gönderilse de

h.e

dexter

birden bir gece yarısı d. ve behzad ç. yi aynı kanepede görmek istiyorum, bu  kanlı masalın sonunu bir kez olsun bir katilden yana olmadan izlemek belki de...

blood theme

(tıklayın & dinleyin)

...

varlığım cehennemin öbür adıysa

yalnızca "gelmiş bulundum" diyeceğim buraya

beni kimin gönderdiğini söylemeyeceğim

yolcuyu da övmeyeceğim yolculuğu da

avunmanın uzun yokluğu bende de sürsün

...

h.e

mırıldandığım şeylersin



senin harflerin için

.

ı.

mırıldandığın her şeysin, sesinden öpüyorum

sessizliğine de eğiliyorum fakat neredesin

kapanınca harflerinin kapısı: adın

şiirim!

heceler gibi öpüyorum işte iki hecesin

adından başlıyorum öpmeye kırlara çıkmış

harflerinin arasından öpüyorum: ağzın

cennetim!

dilin hâlâ çocukluğun suyuyla terli

ve haylaz suyundan öpsem küskün

bir çeşmenin harflerin susuz. dilin

cehennemim

ıı.

mırıldan dur bana, senin üstüne harf

getirmem daha, ağız ağıza duruyor

harflerin: sevmenin birinci hâli gibi

telaşlı duruyor da ben utanıyorum

üçü bakarken birini öpmeye senin!

ııı. 

harflerin aralanmış

sesliler sevişiyor

sessizlere bu cümlede

sıra gelmeyecek gibi

harflerin yatışınca

belki duyarsın içinde

sessizlerin uykusuz

kaldığı o cümleyi

aşkı seslendirirken

unuttuğun mırıltı

bizi sessizliğimizden

doğru bağışlar belki

ıv.

bir ses sesini öpse

harflerin uykusuz kalır

v.

dün sabah önünden geçtim

kağıt gibiydi harflerinin yüzü

araları açılmış olmalı

bütün gece sevişmekten

vı.

mırıldandığımız şeyler

kalmayınca aramızda

ağızda söz, gövdede ter,

bir aşk bunlarla biter

vıı.

harflerin gülüştüğünü senin adında gördüm!

h.e

nar

kış büyük geliyor nara gidelim

soğudu günlerin yüzü nara gidelim

narın bir diyeceği olur da bize

açılır yazdan binbir sıcak söz

dilimiz kurudu burdan nara gidelim

narın bir evi var pek kalabalık

keşke biz de otursaydık orada

ev büyük geliyor şimdi her oda

bir ayrılık, çocuklar kapalı kutu,

bahçeler dağınık: bir salkım üzümü

paylaşırken nasıl da bağ bahçe arkadaştık,

meğer yapraklarından soymaya başlamış

bahçeyi hırsız, bağ çıplak kalmış!

narın bahçesine bir hoyrat girse

tenden önce dile yoksulluk düşer

dil üşümeden daha üzülmeden ten

açılıp saçılsın bize nara gidelim;

ev ki nar gibi içiçe bahçe

kadın aşka bahçe, deli sarmaşık

tutunup aşkına hemen nara gidelim

narın elinden kopardık şu aşkı diyelim

 

h.e

idiller gazeli

gözlerin yağmurdan yeni ayrılmış

gibi çocuk, gibi büyük, gibi sımsıcak

sen bir şehir olmalısın ya da nar

belki granada, belki eylül, belki kırmızı

gövden ruhunun yaz gecesi mi ne

çok idil, çok deniz, çok rüzgar

çocukluğun tutmuş da yine aşık olmuşsun

sanki bana, sanki ah, sanki olur a

aşk bile doldurmaz bazı aşıkların yerini

diye övgü, diye sana, diye haziran

heves uykudaysa ruh çıplak gezer

gazel bundan, keder bundan, sır bundan

gözlerin şehirden yeni ayrılmış

gibi dolu, gibi ürkek, gibi konuşkan

hadi git yeni şehirler yık kalbimize bu aşktan

 

h.e

pazar'a not

aşk olsun güneşteki kumruya, içini aşkla çekiyor!

h.e

güne not

balkonda taflanın, şimşirin, hanımelinin güneşli daveti.

h.e

iki ayna

yabancılar aynaya baktığında

evin yüzü değişir, bu

beyazların ormandan

yüz bulması gibidir

yabancılar aynaya bakınca

ev yüzünüze küstü, siz

iki ayna gibiydiniz hem

birbirinin yalnızlığına bakan

hem birbirini yalnız bırakan

iki eşya gibiydiniz -eşya

yabancılardan kokrkar, sizin

aceleyle bakılsa bile

birbirini bağışlayan iki

yüzünüz vardı, yabancılar

bakınca biri kırıldı-

hanginiz

yabancılar aynaya baktıysa

bu sizin yüzünüzden, yazık

ne güzel bir hata vardı

sizin yalnızlığınızda, bir kusur

kadar bakımlıydınız, sizden başka

kimsenin kusur bulamayacağı

bir yalnızlığı kırdınız, şimdi

ayna olsam size çok kırılırdım

h.e

güne not

kendimden yabancısını bulamadığım için

iyiyim

yerliler arasında

h.e

gövdelerin gecesi

sana tanık bulunur şehre salınmış gövde

kaldır artık şu göğsünden lekesizliği

soyunup başımız önde şehri çıkalım!



dünya beni acıtacak kadar büyükmüş, demek için

küçük yalnızlığını dünyaya bağışlayan!

bakışlara kalplere kurulmuş aynalarda

herkes öyle yalnız ki yalnızlığı bilen yok

ve insanın insana uzun cehenneminde

kendi yüzüne bakacak kadar güzel değil hiç kimse



yüzüne benzettiği maskelerden ağlayan kadın,

inceyken kara kalemlerin ezdiği bir resim gibi

kitaba düşünce kelimenin şerrinden

sevişmekten yorulunca aşktan korkuyor

hayatı başka hayatların çıplak gövdesi



gövdelerin gecesi:benzerinin yüzünde ölümü öpen

ve soyunan yalnızlık korkusuyla benzerlerine

yok çünkü, cezasını bir cezaya ekleyen gezgin

ayna tutup boynundaki ipi kıran yok

yataklar ter kokan cesetlerin buluşma yeri

gölgelerin çiftleştiği şehirde

ben kendimi sevseydim cinayetler işlerdim



ey, yüzüne bakmadan aynalar tasarlayan, sen de

rüzgârın buruşturup atılan bir kâğıt gibi

parçalanmış bir kuş gibi alnıma konmadan önce

şehir tüylerini yolup beyaz karnını paylaşmadan,

sen, aşkına olmayan şehirler aramadan

ve kanatların küllerle ağırlaşmadan



şehrin dışına çık ve tanış benimle!

h.e

2. mektup: " beni çok sev! beni çok sev! "

ruth, ruth,

on yedi gündür yoksun. mektubun yok, sesin yok.

seni sormak... kime? kime sorulursun ruth?

biliyorsun kadınlarla erkekler arasında yaşanan

mutsuzluğa da yabancıyım, mutluluğa da... çünkü

bu paylaşmayı önceden de yaşadım ve çıkarken,

insanları mutsuz kılan şeyin, ' paylaşmamak '

değil hayır, bu kadar çok şeyi ' paylaşmak'

olduğunu iyice öğrendim. ve bende yaşayan

ütopyalara bir yenisini daha ekledim:

- bir kızım olsa!

oldun işte, sevgilim, kızım.

yazdıklarımı buraya kadar okuma sabrını bir incelik

olarak gösterdiğini biliyorum, belki de şöyle geçiyor

içinden: " taşkın bir yalnızlık gördüm bu duygularda..."

bilmiyorum. bildiğimse, kimsenin kimseyi anlamamak

için anlaşmış olduğu bir dünyada yaşadığımız...

hayatın ne olup olmadığı beni artık fazlaca

ilgilendirmiyor, hayat ne olursa olsun ben kaybolmayı

istiyorum. hayatı çok sevmesem de hadi bir daha

söyleyeyim: hayatımızı çok seviyorum!

utanmayı da çok seviyorum.

hangimiz sonuna kadar 'içten' olabildik ki?

sana bu sınırı birlikte zorladığımız için tapıyorum.

küçüğüm, güvercinim, ruth,

lütfen dön artık! sen yoksun ve sesim

durmadan eskiyor. ağzımda yarım bir şarkıyla

bu kabarede ölmeme izin verme!

beni çok sev! beni çok sev!

h.e

geceye not...

gecenin gördüğü;

şiirden bir pervanedir şemin çevresinde.

h.e

1.mektup "sen büyüye dokunmak gibisin"

ruth, sevgilim,

ben bu sayfanın adını "önsöz" koyuyorum ya,

kaygılandığını da görür gibiyim. kaygılanma sakın,

tek derdim bu rastlantıya ve sana teşekkür etmek!

ben, sana hep teşekkür etmeliyim.

ben şimdi, biraz o tutkunun verdiği acemilikle acemi

ama içten ve elyazısına sığmayacak bir yoğunluktayım.

- elyazım iyi ki kötü, güzel olsa sığınacak mazeret kalmazdı!-

sen çok güzeldin, özlemiştim, çok

seviniyordum içimde yayılan özlemine.

ben, dokunmayı seviyordum ya, şimdi

sen, büyüye dokunmak gibisin bende...

elbette hep, elbette her zaman!

bir tek şeyden çok korkarım: seni göz açıp

kapayıncaya dek görüp, ansızın yitirmekten...

seni bana çok özlet

ama sakın unutturma!

h.e

senin harflerin için

I.
mırıldandığın her şeysin, sesinden öpüyorum
sessizliğine de eğiliyorum fakat neredesin
kapanınca harflerinin kapısı: adın
şiirim!
heceler gibi öpüyorum işte iki hecesin
adından başlıyorum öpmeye kırlara çıkmış
harflerinin arasından öpüyorum: ağzın
cennetim!
dilin hâlâ çocukluğun suyuyla terli
ve haylaz suyundan öpsem küskün
bir çeşmenin harflerin susuz. dilin
cehennemim

II.
mırıldan dur bana, senin üstüne harf
getirmem daha, ağız ağıza duruyor
harflerin: sevmenin birinci hâli gibi
telaşlı duruyor da ben utanıyorum
üçü bakarken birini öpmeye senin!

III.
harflerin aralanmış
sesliler sevişiyor
sessizlere bu cümlede
sıra gelmeyecek gibi

harflerin yatışınca
belki duyarsın içinde
sessizlerin uykusuz
kaldığı o cümleyi

aşkı seslendirirken
unuttuğun mırıltı
bizi sessizliğimizden
doğru bağışlar belki

IV.
bir ses sesini öpse
harflerin uykusuz kalır

V.
dün sabah önünden geçtim
kağıt gibiydi harflerinin yüzü
araları açılmış olmalı
bütün gece sevişmekten

VI.
mırıldandığımız şeyler
kalmayınca aramızda
ağızda söz, gövdede ter,
bir aşk bunlarla biter

VII.
harflerin gülüştüğünü senin adında gördüm!

h.e

mavi

üstünde yağmurdan başka hiçbir şey yoktu
anlam olmak için yeterince çıplaktın
şiirin nasıl bir şey olması gerektiğini
hatırlatıyordu gözlerin, sana böyle inandım:
ben inanmak için şiir yazıyorum, gözlerin
cihangir'i hatırlatıyordu, hayal içinde fakir
üsküdar'dan o rüyaya baktım: maviydin
bir özletip bir geri çekiyordun denizlerini!
usul usul inandım güzelliğin hatırına yağan
yağmurun üstümüzde hakkı vardır, inandım
uzak bir mavi kızın gözlerindeki bulut
burada içimize yağacaktır, inandım, mavi
bir yağmurluğun da olsa şiirden ıslanırdın!
gövdene de böyle inandım, duruydu, şiirin
nasıl bir şey olması gerektiğini hatırlatıyordu:
öyle çıplaktın ki içinde şiirden başka
hiçbir şey yoktu, gövden neyi hatırlatıyorsa
ona inanıyorum, beni hatırılamasa da, biliyorum
bazı uzaklıkların hiç mektup beklemediğini...

bazı şiirler de bekleyemiyor yağmurun dinmesini!

h.e