göğe bakalım

ikimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım

şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından

bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından

durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar

şu aranıp duran korkak ellerimi tut

bu evleri atla bu evleri de bunları da

göğe bakalım

falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım

inecek var deriz otobüs durur ineriz

bu karanlık böyle iyi aferin tanrıya

herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum

hırsızlar polisler açlar toklar uyusun

herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam

herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım

nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda

beni bırak göğe bakalım

senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım

tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum

bu senin eski zaman gizlerin yalnız gibi ağaçlar gibi

sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor

seni aldım bu sunturlu yere getirdim

sayısız penceren vardı bir bir kapattım

bana dönesin diye bir bir kapattım

şimdi otobüs gelir biner gideriz

dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç

bir ellerin bir ellerim yeter belliyelim yetsin

seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat

durma kendini hatırlat

durma göğe bakalım

t.u

http://fizy.com/s/16c6o8

karınca

ruhumdaki sabır, kalbimdeki aşkla kurdum

kor dantellerden bu yolu, ormanın altına

yeter ki oku onu.

senin gördüğün ağzımın kenarında duran dua,

ben ayaklarımın altındaki toprağa, döktüğüm

gözyaşına inandım. öyle uzun ki dünya;

katlanmaya, kıvrılmaya, açılıp çarşaf olmaya.

mümkündür yol yapmaya bir ömür, yol almaya.

ah! yine de yolumdaki kederi kimse bilmesin,

büyüsün, genişlesin, dolansın ömrümü;

kapısı kapalı çoktandır, penceresi dargın.

kim anlayacak bu kor işaretleri?

kimsenin dilinden okunmasın içimde ufalan.

ovada ve dağda saklı bir mavi için

düştümdü yola. benim de yaban bir çığlığım vardı,

çok zaman oldu, teslim ettim onu rüzgara.

kışa girdik kıştan çıktık

ama değişmiyor insan

karınca duası diyorlar ördüğüm yola.

b.k

naz

bütün o yollardan tek başıma geçtim naz

yazıtı çalınmış çeşmelerin başından

gümüş yüzüklü parmaklarından anadolu'nun

bütün o yollardan tek başıma geçtim naz

koyup başımı sise yemyeşil uykular uyudum kaçkarlar'da

uçan kemençeler gördüm düşümde ve tombul memeli kızlar

sinop'ta yüzme bilmeyen yavru tekneler yapıyordu

hünerli elleriyle doğan usta

amasra denizden yatağına uzanmıştı

saçlarını dağıtmış bir prenses gibi

ordu yaylalarında ateşböcekleri yağdı bir gece üstüme

sandım ki çocuğum, bahçemize inmiş yine yıldızlar

dağılmamış çaydanlığın buharı

üzmemiş annemi babam

göynük'te bir sokağa vermişler adımı, soyadımı unutmuşlar

kimse tanımadı orda yürürken bu yüzden beni

olsun, dedim içimde gezinen bahara

olsun, saat kulesi arkadaşım ya, yeter bana

bütün o yollardan tek başıma geçtim Naz

beyaz bir selçuklu atının sırtında girdim saruhan'a

dönerken semazenlerle mavi bir kelebek olup uçtum

öldürdü beni taşlarda yankılanan neyin sesi

koza han'a baharat indiren develerden

ipek yolu'nun haritasını istiyordu ipekböcekleri

oysa bilmiyordu, bilmiyordu kimse gelip gittiği yeri

bütün o yollardan tek başıma geçtim naz

beyaz bir urartu aslanı gibi karşıma çıktı kar altında van

şeker olup düştüm bir bayram sabahı

çataklı çocukların buz tutmuş avuçlarına

ağrı dağı'nı başı bulutsuz gördüm ki kışın

diz çöküp af diledim tırmandığım bütün dağlardan

doğu bayazıt'ta kardanadam yapıyordu bir kız

babasına benzemediğini bile bile

hakkari yolunda tilma'nın ellerini kesiyorlardı

hoşap kalesi'nin benzerini yapmaması için

bilmiyordu barbarlar

sonsuz kökleri vardır

yaratan ellerin

bütün o yollardan tek başıma geçtim naz

hasankeyf'ten tutsak bir kartal gibi baktım dicle'ye

harran'da samanyolunu sırt çantama doldururken

yıldızların şiir okuduklarını duydum

ve ağladım huğların arasında

uzaklarda kavalını gömen bir çoban

silahını gömen bir dağlı

sevdiğini gömen bir kadın

gaziantepli sedef kakma ustaları

alleben'in sularına bırakıyorlardı

yaptıkları küçük sandıkları

içlerinde ben

sen

nerdeysen

bütün o yollardan tek başıma geçtim naz

son cırcırböceğini dinledim fethiye'de

kayalıklardan bakarken kelebekler vadisi'ne

bağırdım avazım çıktığı kadar:

'yaşasın akdeniz! yaşasın likya!'

iztuzu'nda burnunu öptüğüm deniz kaplumbağası

'aşk bir kumdur' dedi bana,

'sıcacık bir kum, denize bakarken güneşi unuttuğun'

bütün o yollardan tek başıma geçtim naz

yanımda

bana yazdığın

ve açmaya cesaret edemediğim mektupla

dilerim ki bir rüzgâr gibi geç dünyadan

bir rüzgâr gibi

bütün aşk mektuplarını birer birer açan

 

a.a