17 Mayıs 2010 Pazartesi

ormanın taa içinden


gece yaktığı muma biriken kanatlardan duyduğum ses
ormanın taa içi sensin, oraya vardığında kimse olmayacak.
sadece sessizlik ve hakkı verilmiş hayat diyordu.
ürperdim& döndüm uyuyordu.
...........

tüketilmiş, karanlığa bırakılmış akıl.
bir sancının yılan parıltısında süren yayılması.

tanrı seçti bizi,
kendi yalnızlığını duyurmak için,
aşkı verdi


b.m

2 yorum:

PufidooT dedi ki...

Yalnızlığın içinden aşkı doğurmuş ve mühürlemişsin, çok sevdim.=)

y. dedi ki...

pufidooT,ben de bayıldım, varoluşu ancak böyle anlatılabilir, herşey aslında kendimizi bulma çabası değil mi? bulunca kendimizi varetmek kolay biryerde :)